Στη συνάντηση του Σαββάτου 26/10 θα συνεχίσουμε με τον ποιητή Γονατά( υπερρεαλιστή και παραδοξογράφο), ίσως διαβαστούν κάποια πιο εκτενή πεζά του όπως "Ο φιλόξενος Καρδινάλιος". Για να μείνουμε στο ίδιο κλίμα θα πάρουμε μια γεύση και από άλλους Έλληνες υπερρεαλιστές ποιητές καθώς και από ποιήματα του Γαλλο-γερμανού ποιητή Yvan Goll ο οποίος μεταφράστηκε στην Ελλάδα απο τον Γονατά.
Σάββατο 26 Οκτωβρίου 2013
Πέμπτη 17 Οκτωβρίου 2013
Αντιρατσιστική εκδήλωση
Την Κυριακή 20 Οκτωβρίου 17:00-21:00 θα γίνει αντιφασιστική εκδήλωση στο
εργατικό κέντρο στην πλατεία Όλγας με πρωτοβουλία της οργάνωσης "Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό" με δράσεις των ΠΟΦΠΠ. Το λογοτεχνικό θα είναι εκεί...
Η συνάντηση του Σαββάτου 19 Οκτώβρη δεν θα γίνει. Θα γίνει ενημέρωση στο στέκι για το
σύνολο των πολιτιστικών ομάδων αυτό το έτος στις 19:00
Η συνάντηση του Σαββάτου 19 Οκτώβρη δεν θα γίνει. Θα γίνει ενημέρωση στο στέκι για το
σύνολο των πολιτιστικών ομάδων αυτό το έτος στις 19:00
Στη συνάντηση της Τετάρτης 23 Οκτωβρίου θα έχουμε θέμα τον ποιητή Γονατά και θα διαβαστεί και Ζαν Κοκτώ.
Συνάντηση Τετάρτης 16
Στη συνάντηση της Τετάρτης παρόλη τη νεροποντή συναντήσαμε πολλά πολλά νέα πρόσωπα, ολοκληρώσαμε το αφιέρωμά μας στον Πεσόα, ακούσαμε τα ποιήματα της Ελευθερίας και γράψαμε αρκετά δικά μας.
Ανανεώνουμε το ραντεβού για αυτό το Σάββατο στις 19.00 όπου και θα γίνει ενημέρωση για όλες τις ομάδες (περισσότερα στο επόμενο post).
Ανανεώνουμε το ραντεβού για αυτό το Σάββατο στις 19.00 όπου και θα γίνει ενημέρωση για όλες τις ομάδες (περισσότερα στο επόμενο post).
Κυριακή 13 Οκτωβρίου 2013
Δυο τελευταίες συναντήσεις και συνάντηση επόμενης Τετάρτης
Στη συνάντηση της Τετάρτης διαβάστηκε Ελύτης και σε αυτήν του Σαββάτου είχαμε μία πρώτη γεύση από Πεσσόα. Την επόμενη Τετάρτη θα συνεχίσουμε με τον τελευταίο, ενώ πιθανότατα θα ασχοληθούμε και με τον Επαμεινώνδα Γονατά.
Τρίτη 8 Οκτωβρίου 2013
'Εναρξη Συναντήσεων!
Το λογοτεχνικό ξεκινάει τις συναντήσεις!
Τετάρτες 10.30 το βράδυ και Σάββατα 7.30 το απόγευμα σας περιμένουμε.
Αυτή την Τετάρτη 9/10/2013 αρχίζουμε μ' ένα αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη.
Τετάρτες 10.30 το βράδυ και Σάββατα 7.30 το απόγευμα σας περιμένουμε.
Αυτή την Τετάρτη 9/10/2013 αρχίζουμε μ' ένα αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη.
Παρασκευή 28 Ιουνίου 2013
Post-σεντόνι τα κείμενα που παρουσιάστηκαν στο Πολιτιστικό Φεστιβάλ
Γρήγορα
Διάλεξε μια βροχερή μέρα του Δεκέμβρη
για να θολώσεις τα νερά.
Περίμενε το πρώτο χιόνι
να ντύσει τις υποψίες.
Το δυνατό κρύο να διώξει τους ενοχλητικούς.
Ψιθύρισε τότε λόγια τσουχτερά
που μόνο ο χειμώνας θα τ' αντέξει.
Τ' αγέννητα μπουμπούκια ομορφαίνουν πιο πολύ
απ' το θυμό των κεραυνών.
Βιάσου,
μην το μάθει η άνοιξη,
και πληγωθεί.
Τζουραμάνη Δήμητρα
Συγγνώμη
Συγγνώμη ζητούν κλαίουσες ιτιές στις άκρες των λιμνών
-είναι τα μάτια σου μέσα μου, βλέμματα χιλίων βατραχιών
Χαράζουν με τα φύλλα τους γράμματα στα βρώμικα νερά
-και εσύ, στέκεσαι ψεύτικος και συλλαβίζεις δυνατά
μονολογώ: "Το πράσινο του δάσους κυματίζει σε τρομακτικό χορό".
-δεν αντέχω τα χτυπήματα των συλλαβών είναι σαν να κλαίει ένα μωρό.
Στα γόνατα μου φωλιάζουν μαραμένες μαργαρίτες
σπρωγμένες απ' τον άνεμο.
Γυρνώ το βλέμμα και σε διακρίνω να μου μιλάς από συνήθεια
-γέμισαν μούχλα τα μαλλιά σου και μου ζητάς βοήθεια
Σαν να γλίστρησα στης λίμνης τα κατάμαυρα νερά
και ξεπλυθήκαμε μαζί.
Τζουραμάνη Δήμητρα
Ακινησία
ακινησία
πάγωμα των μυών.
Το βλέπω, όταν σταματάει η ανάσα,
φοβάσαι
ν' αντικρίσεις την αλήθεια.
Ζητάς βοήθεια,
από ανθρώπους που γελάνε σε γιορτή,
δε βλέπεις, αυτοί ξέρουν ν' αγαπάνε.
Φοβάσαι,
μέσα απ' το κρύο πως παγώνει η φωνή σου,
δεν ακούς
τη φωνή της λογικής σου.
Όρια,
πώς σου τα βάλανε και δε μπορείς να ξεφύγεις;
Είναι δεσμά,
σε πνίγουν ολόγυρα
χαμόγελα,
μικρή διαστροφή
να χαραμίζεις τα πάντα
στη τελευταία στροφή.
Τζουραμάνη Δήμητρα
Giga Ανατολικός
Σταλάζω των ματιών μου τους ορίζοντες
σε πτυελοδοχείο βδελυρό και καθαγιασμένο
ρυτιδισμοί μου θνητοί ή πιότερο θνήσκοντες
στης πλάσης τη χαβούζα το καθιερωμένο
η βαρύτητά σας νεφελώδης
η αντίσταση σας στοιχειώδης
οι καθρεφτισμοί σας παροιμιώδεις
όμως η τύχη σας κοινή.
Όπως κοινή φέγγει η στιγμή πάνω στον φλοίσβο των κυμάτων
στον αφρό σας τις πλάνες μου ξεβγάζω
ώσπου αλάτι να γενούν
στις αλυκές των αγέννητων του κόσμου πόθων
κι εκεί χορό βακχίδας σε κύκλο σθεναρό
με το νανούρισμα του κεραυνού την αλμύρα τους κραυγάζω.
“boudoir”
Κουλαξίδη Δήμητρα
Παλμός
Παλμός
αχτίδα φωτός
Νίκη
Ακτίνα έπεσε
παλμός διέσχισε το πάγο
και έφυγε
Νίκη
Κινήθηκε το αρπακτικό πουλί
προς τη ανυπεράσπιστη κάμπια
και το κουκούλι έσπασε
Νίκη
Γεννήθηκε το μπουμπούκι
έζησε, πέθανε
και πάλι από την αρχή
Νίκη
Το φεγγάρι έκλεψε το παιδί
το στείλε στο Σείριο
και έγινε ήλιος
Νίκηα
Οι λέξεις με τρομάζουν
είναι οι πράξεις που αγαπώ
καθώς όλα καίγονται στο καθαρό ψύχος
ένα δέντρο μόνο
βάφει γαλάζιο τον ουρανό
Και τότε διψάω για ασυμμετρία
και η τελειότητα επαιτεί.
Βίκυ Μαμαρέλη
Τίποτα δεν είναι σαφές
Η άχρωμη έρημος
Το ύψος του τείχους
Το περιβάλλον του παραλογισμού
Η ιστορία μιας καρδιάς
Ο λόγος μιας ψυχής
Η περιπέτεια μιας ήττας
Η μονοτονία του ορθολογισμού
Σκέφτομαι
Να ξαναμαθαίνω να βλέπω,
Να ξαναμαθαίνω να ζω,
Να κατευθύνω τη συνείδησή μου
στο βάθος της αλληγορίας.
Βίκυ Μαμαρέλη
Ίκαρος
Κατηγορούν συχνά τους ποιητές
πως είναι της γλώσσας τους η θλίψη ερωμένη
και η ψυχή τους σαν των βράχων τις ακτές
γυμνή, πένθιμη και εκτεθειμένη
Μα πρόκειται για παιδιά ερωτευμένα
παίζουν γεμίζοντας τα χέρια με μελάνι
μυαλά ανεπιτήδευτά, λευκά και πεπεισμένα
πως η ζωή είναι ανελεύθερη και ο θάνατος μια πλάνη
Μάτια συνέχεια θολωμένα και υγρά
κορμιά που στο φως θέλουνε να λάμψουν
υπέροχοι Ίκαροι με κέρινα φτερά
που σε διάφανα νερά καταλήγουνε να πάψουν.
Γούλας Σπύρος
Ο καρπός του ουρλιαχτού
Γλυκιά κανέλα, μανταρίνι και φιλί
η υπόσχεση του ήλιου
και η ανάμνηση
των δύσκολων καιρών
η ανάμνηση των κόπων
η ανάμνηση κάθε θυσίας που έγινε
και της απροσμέτρητης αγωνίας
του ταξιδιού της ψυχής
η ανάμνηση της μεγάλης νύχτας
και της σιωπηρής πορείας στο φως
θα δοθεί
Σε αυτόν που στο χώμα έψαξε για τα άστρα
και σε κάθε άνθρωπο είδε μια λάμψη
Σε αυτόν που αναζήτησε σαν το σκυλί μία πρέζα αέρα
και σαν το σκυλί γαύγισε στη μοναξιά της ελευθερίας
Σε αυτόν που δάγκωσε τα χείλη μπροστά στην ασχήμια
και ορκίστηκε πως το χαρτί είναι ο τρόπος
Στον καημένο που κυνήγησε την πρόζα και την ρίμα
και την θεία έκσταση της εύρεσης της λέξης
Σε αυτόν που έγραψε σε κάθε χαρτί με κάθε στυλό
και στο πίσω μέρος των αποδείξεων στα καφέ
Σε αυτόν που τσαλάκωσε ώρες κόπου με μία κίνηση
άρρωστος από την πανώλη της μετριότητας
Στον ερημίτη της σκέψης και τον προφήτη της έκφρασης
που πίστεψε στη λύτρωση του ενταφιασμού στις λέξεις
Στον απροσδόκητο Ιησού που θυσιάστηκε χωρίς δεύτερη σκέψη
και ωστόσο δεν βρήκε πιστούς για τις πληγές του
Στο μοναχικό, αποδημητικό μυαλό που ζήτησε άσυλο
από το ολοκαύτωμα των αξιών και την σχάση του ατόμου
Στον τυχαίο μισάνθρωπο που βρήκε όλα τα πρόσωπα ίδια
και όμως για όλα τα πρόσωπα πάλεψε
Στο καναρίνι που πέθανε στου ορυχείου τη στοά
διαδίδοντας παντού την έλλειψη οξυγόνου
Σε αυτόν που έζησε εκτεθειμένος σαν νεύρο
σε καιρούς βιαστές της κουλτούρας και της ευθύνης
Σε αυτόν που κατάλαβε πως ο κόσμος κοιμάται
και έσκισε το στόμα του ουρλιάζοντας "ξυπνήστε!"
Σε αυτόν που περπάτησε άγνωστους δρόμους
και τους αυλάκωσε για χάρη των τυφλών
Στον έχων το σκοτάδι και την αγωνία
που είδε στη σωτηρία του "εγώ" τη λύτρωση των πάντων
Στον ευγενικό και βασανισμένο ευαγγελιστή
που οι λέξεις του άλλαξαν τον κόσμο
Στον άνθρωπο που δεν υπόμεινε, αλλά πάλεψε και αναδύθηκε
από ηθικές εκατόμβες με μελάνι στα χέρια
Στον έναν ρομαντικό επαναστάτη της μάζας
και στην πάλλουσα
πεινασμένη
δυσλειτουργική
υπέρλαμπρη
ψυχή του.
Γούλας Σπύρος
Ένα κορίτσι
Ξαπλωμένη στην αιώρα, στη σκέψη σου μεθάς
μαύρα μαλλιά στους ώμους σου λυμένα
γιατί υπάρχουν αναχωρήσεις με ρωτάς
και είναι τα μάτια σου τόσο μπερδεμένα
Πένθιμα σε κουνώ και όλο ρεμβάζεις
των τόσων ημερών την απραξία
πριν ακόμα σου μιλήσω με χλευάζεις:
"οι τελευταίες ώρες μόνο έχουν αξία"
Μου λες τότε είμαστε αληθινοί
τότε που είμαστε απελπισμένοι
και είχες στη φωνή τόνο ειλικρινή
στο ορκίζομαι φαινόσουνα θλιμμένη
Έτσι στολίστηκες την ταραχή
κρατώντας μέσα σου κάτι σπασμένο
γιατί ήσουν βράδια τώρα μοναχή
ένα κορίτσι προσφάτως χωρισμένο.
Γούλας Σπύρος
Ακίνητος
Θέλω να πω.
πώς καταφέρνεις και ξυπνάς;
πώς κουνάς τόσο μολύβι;
Όταν στα σεντόνια κυλιέται θλίψη
εκείνα τσιμπούν
μέρα τη μέρα το βλέμμα ξεπλένει
και τα αφίλητα πρωινά κάνουν το στόμα γραμμή
Και εκείνη η ένταση των αγγιγμάτων
εκείνη η ένταση...
να πας που;
Γούλας Σπύρος
Κόκκαλα ξεχασμένα
Ξεχασμένα σε μια γωνιά
Κατοικημένα τώρα πια από αράχνες
Μοιάζουν να σε χλευάζουν τα οστά
Από τις παρελθοντικές σου μάχες
Στέκουν εκεί για να τα βλέπεις
Λευκά λευκά μα τόσο μαύρα
Κι εσύ δεν το αντέχεις
Να σε φτύνουν στο πρόσωπο
Κόκκαλα από την ψυχή σου άδεια.
Κλείνεις την πόρτα του δωματίου
τα πάντα για να τα κρύψεις
Ψάχνεις τη γαλήνη του ονείρου
Μα τα κόκκαλα στη γωνία
Δε σ' αφήνουν τα μάτια να σφαλίσεις
Γελάς και κλαις μαζί
Καημένε...
Ο ήρωας πια μέσα σου δεν ζει
Μα τα κόκκαλα στη γωνιά
Άλλα θέλουν να σου λένε
Κι είναι μια στιγμή οργής
Αυτή που σε κάνει να τα σηκώσεις
"Δεν θα πουληθώ ξανά", ψιθυρίζεις
Κι ύστερα αίμα κ' ψυχή κ κόκκαλα
Για τη λευτεριά σου πας να δώσεις.
Αγγελική Ζάχου
Ελεύθερη
Θες να μάθεις τι θα έκανα;
Θα έτρεχα μέχρι τα πνευμόνια μου να διψάγανε γι' αέρα
Μέχρι τα πάντα να' χα να,
Το όνομά μου να’ βλεπα χαραγμένο σε μια σφαίρα
Θα κολυμπούσα
μέχρι να φτάσω στην άκρη της γης μου
Εκεί που γκρεμίζονται τα όνειρα & σφάζονται οι Ερινύες της ζωής μου
Θα πέταγα
Κοντά στον ήλιο, να καώ.
Να πονέσω μια φορά,
Να τσουρουφλιστώ
Να ζητάω κι άλλο
Όσο τα φτερά θα γίνονται στάχτη
Θα έπεφτα
Στην άβυσσο που μου χαρίζει το άγγιγμά σου
Ένα φιλί αρκεί για να γίνω δικιά σου
Σαν έφθανα στην ηδονή θα σου ψιθύριζα "πιο δυνατά!
Θέλω κι άλλο να βυθιστώ στης αμαρτίας τη ματιά"
θα ξάπλωνα
Να ηρεμήσω, να σταματήσω να σκέφτομαι
Να αγαπάω να συμπονάω
Κι απ' τις συνέπειες να δένομαι
Σα γίνω ελεύθερη
Ένα πράγμα αποζητάω
Να σταματήσω να είμαι δέσμια
Όλων εκείνων που αγαπάω.
Αγγελική Ζάχου
Μου' πες
Μου' πες
Να μην κοιτάξω πίσω
Μα εγώ φοβόμουν... το μπροστά να αντικρίσω.
Μου' πες
Ν' αφήσω πίσω μου τις πόλεις
Μα εκείνες μ' ανέθρεψαν με αισθήσεις ξέφρενης τόλμης
Μου ζήτησες
Να ξεχάσω το παρελθόν μου
Μα δίχως εκείνο, γεμάτο πώς θα ζήσω το παρόν μου;
Μου ζήτησες
Ν' αγαπήσω νέα μέρη
Μα ντροπιασμένη εγώ τράβαγα το χέρι
Μου' λεγες
Πώς τις στιγμές που πέρασαν δεν αξίζει να τις θυμάσαι
Ψέματα, όλα ψέματα, σε παραίσθηση ζεις πανάθεμά σε.
Μου' πες,
"Θα' χει πλάκα, θα δεις!"
Πιστεύεις στ' αλήθεια πώς στο ταξίδι όλα θα τα βρεις;
Μου ψιθύρισες σιγανά,
Σχεδόν δεν σ' άκουσα
"Αφήσου..."
Κι ήταν διαφορετικά, τόσο μαγικά
Καθώς στον καθρέφτη έβλεπα
Στο στόμα μου να παίρνει σώμα η φωνή σου.
Αγγελική Ζάχου
Τώρα γνωρίζεις
Όλες με περιμένουν να γυρίσω από ένα ταξίδι.
Τελικά όταν γύριζα, καμία δεν ήταν εκεί.
Με περίμενε μία άλλη.
«Κ»
Συνειδητοποίηση
Τι και αν πετάς στα σύννεφα!
Μην ξεχνάς ότι φτιάχτηκες για να πατάς στη γη.
Τελικά θα πετάξεις από εδώ και από εκεί.
Πάντα όμως, τα πόδια σου τη γη θα αναζητάνε,
και μη ρωτάς γιατί.
Πάντα έρχεται η στιγμή που έλκονται.
«Κ»
Αντικατάσταση
Ανυπομονείς να με δεις
Θέλεις να με φιλήσεις και να κρατήσεις όμορφες αναμνήσεις.
Πες μου όμως, θα τις σκίσεις τελικά,
όταν δεν θα κρατάς το χέρι μου πια;
«Κ»
Υποψίες εξαπάτησης
Η επιφάνεια είναι σκληρή αν είσαι άνθρωπος.
Και εγώ δεν έχω γερό στομάχι.
Ματιές ίσως ρίχνω που και που,
μήπως δω κάποια αλλαγή,
μήπως δω κανέναν άνθρωπο.
Όμως τα θηρία, λυσσάνε πάνω από το κεφάλι σου,
αν πάρουν χαμπάρι ότι ήρθες από άλλο κόσμο.
«Κ»
Διάλεξε μια βροχερή μέρα του Δεκέμβρη
για να θολώσεις τα νερά.
Περίμενε το πρώτο χιόνι
να ντύσει τις υποψίες.
Το δυνατό κρύο να διώξει τους ενοχλητικούς.
Ψιθύρισε τότε λόγια τσουχτερά
που μόνο ο χειμώνας θα τ' αντέξει.
Τ' αγέννητα μπουμπούκια ομορφαίνουν πιο πολύ
απ' το θυμό των κεραυνών.
Βιάσου,
μην το μάθει η άνοιξη,
και πληγωθεί.
Τζουραμάνη Δήμητρα
Συγγνώμη
Συγγνώμη ζητούν κλαίουσες ιτιές στις άκρες των λιμνών
-είναι τα μάτια σου μέσα μου, βλέμματα χιλίων βατραχιών
Χαράζουν με τα φύλλα τους γράμματα στα βρώμικα νερά
-και εσύ, στέκεσαι ψεύτικος και συλλαβίζεις δυνατά
μονολογώ: "Το πράσινο του δάσους κυματίζει σε τρομακτικό χορό".
-δεν αντέχω τα χτυπήματα των συλλαβών είναι σαν να κλαίει ένα μωρό.
Στα γόνατα μου φωλιάζουν μαραμένες μαργαρίτες
σπρωγμένες απ' τον άνεμο.
Γυρνώ το βλέμμα και σε διακρίνω να μου μιλάς από συνήθεια
-γέμισαν μούχλα τα μαλλιά σου και μου ζητάς βοήθεια
Σαν να γλίστρησα στης λίμνης τα κατάμαυρα νερά
και ξεπλυθήκαμε μαζί.
Τζουραμάνη Δήμητρα
Ακινησία
ακινησία
πάγωμα των μυών.
Το βλέπω, όταν σταματάει η ανάσα,
φοβάσαι
ν' αντικρίσεις την αλήθεια.
Ζητάς βοήθεια,
από ανθρώπους που γελάνε σε γιορτή,
δε βλέπεις, αυτοί ξέρουν ν' αγαπάνε.
Φοβάσαι,
μέσα απ' το κρύο πως παγώνει η φωνή σου,
δεν ακούς
τη φωνή της λογικής σου.
Όρια,
πώς σου τα βάλανε και δε μπορείς να ξεφύγεις;
Είναι δεσμά,
σε πνίγουν ολόγυρα
χαμόγελα,
μικρή διαστροφή
να χαραμίζεις τα πάντα
στη τελευταία στροφή.
Τζουραμάνη Δήμητρα
Giga Ανατολικός
Σταλάζω των ματιών μου τους ορίζοντες
σε πτυελοδοχείο βδελυρό και καθαγιασμένο
ρυτιδισμοί μου θνητοί ή πιότερο θνήσκοντες
στης πλάσης τη χαβούζα το καθιερωμένο
η βαρύτητά σας νεφελώδης
η αντίσταση σας στοιχειώδης
οι καθρεφτισμοί σας παροιμιώδεις
όμως η τύχη σας κοινή.
Όπως κοινή φέγγει η στιγμή πάνω στον φλοίσβο των κυμάτων
στον αφρό σας τις πλάνες μου ξεβγάζω
ώσπου αλάτι να γενούν
στις αλυκές των αγέννητων του κόσμου πόθων
κι εκεί χορό βακχίδας σε κύκλο σθεναρό
με το νανούρισμα του κεραυνού την αλμύρα τους κραυγάζω.
“boudoir”
Κουλαξίδη Δήμητρα
Παλμός
Παλμός
αχτίδα φωτός
Νίκη
Ακτίνα έπεσε
παλμός διέσχισε το πάγο
και έφυγε
Νίκη
Κινήθηκε το αρπακτικό πουλί
προς τη ανυπεράσπιστη κάμπια
και το κουκούλι έσπασε
Νίκη
Γεννήθηκε το μπουμπούκι
έζησε, πέθανε
και πάλι από την αρχή
Νίκη
Το φεγγάρι έκλεψε το παιδί
το στείλε στο Σείριο
και έγινε ήλιος
Νίκηα
Οι λέξεις με τρομάζουν
είναι οι πράξεις που αγαπώ
καθώς όλα καίγονται στο καθαρό ψύχος
ένα δέντρο μόνο
βάφει γαλάζιο τον ουρανό
Και τότε διψάω για ασυμμετρία
και η τελειότητα επαιτεί.
Βίκυ Μαμαρέλη
Τίποτα δεν είναι σαφές
Η άχρωμη έρημος
Το ύψος του τείχους
Το περιβάλλον του παραλογισμού
Η ιστορία μιας καρδιάς
Ο λόγος μιας ψυχής
Η περιπέτεια μιας ήττας
Η μονοτονία του ορθολογισμού
Σκέφτομαι
Να ξαναμαθαίνω να βλέπω,
Να ξαναμαθαίνω να ζω,
Να κατευθύνω τη συνείδησή μου
στο βάθος της αλληγορίας.
Βίκυ Μαμαρέλη
Ίκαρος
Κατηγορούν συχνά τους ποιητές
πως είναι της γλώσσας τους η θλίψη ερωμένη
και η ψυχή τους σαν των βράχων τις ακτές
γυμνή, πένθιμη και εκτεθειμένη
Μα πρόκειται για παιδιά ερωτευμένα
παίζουν γεμίζοντας τα χέρια με μελάνι
μυαλά ανεπιτήδευτά, λευκά και πεπεισμένα
πως η ζωή είναι ανελεύθερη και ο θάνατος μια πλάνη
Μάτια συνέχεια θολωμένα και υγρά
κορμιά που στο φως θέλουνε να λάμψουν
υπέροχοι Ίκαροι με κέρινα φτερά
που σε διάφανα νερά καταλήγουνε να πάψουν.
Γούλας Σπύρος
Ο καρπός του ουρλιαχτού
Γλυκιά κανέλα, μανταρίνι και φιλί
η υπόσχεση του ήλιου
και η ανάμνηση
των δύσκολων καιρών
η ανάμνηση των κόπων
η ανάμνηση κάθε θυσίας που έγινε
και της απροσμέτρητης αγωνίας
του ταξιδιού της ψυχής
η ανάμνηση της μεγάλης νύχτας
και της σιωπηρής πορείας στο φως
θα δοθεί
Σε αυτόν που στο χώμα έψαξε για τα άστρα
και σε κάθε άνθρωπο είδε μια λάμψη
Σε αυτόν που αναζήτησε σαν το σκυλί μία πρέζα αέρα
και σαν το σκυλί γαύγισε στη μοναξιά της ελευθερίας
Σε αυτόν που δάγκωσε τα χείλη μπροστά στην ασχήμια
και ορκίστηκε πως το χαρτί είναι ο τρόπος
Στον καημένο που κυνήγησε την πρόζα και την ρίμα
και την θεία έκσταση της εύρεσης της λέξης
Σε αυτόν που έγραψε σε κάθε χαρτί με κάθε στυλό
και στο πίσω μέρος των αποδείξεων στα καφέ
Σε αυτόν που τσαλάκωσε ώρες κόπου με μία κίνηση
άρρωστος από την πανώλη της μετριότητας
Στον ερημίτη της σκέψης και τον προφήτη της έκφρασης
που πίστεψε στη λύτρωση του ενταφιασμού στις λέξεις
Στον απροσδόκητο Ιησού που θυσιάστηκε χωρίς δεύτερη σκέψη
και ωστόσο δεν βρήκε πιστούς για τις πληγές του
Στο μοναχικό, αποδημητικό μυαλό που ζήτησε άσυλο
από το ολοκαύτωμα των αξιών και την σχάση του ατόμου
Στον τυχαίο μισάνθρωπο που βρήκε όλα τα πρόσωπα ίδια
και όμως για όλα τα πρόσωπα πάλεψε
Στο καναρίνι που πέθανε στου ορυχείου τη στοά
διαδίδοντας παντού την έλλειψη οξυγόνου
Σε αυτόν που έζησε εκτεθειμένος σαν νεύρο
σε καιρούς βιαστές της κουλτούρας και της ευθύνης
Σε αυτόν που κατάλαβε πως ο κόσμος κοιμάται
και έσκισε το στόμα του ουρλιάζοντας "ξυπνήστε!"
Σε αυτόν που περπάτησε άγνωστους δρόμους
και τους αυλάκωσε για χάρη των τυφλών
Στον έχων το σκοτάδι και την αγωνία
που είδε στη σωτηρία του "εγώ" τη λύτρωση των πάντων
Στον ευγενικό και βασανισμένο ευαγγελιστή
που οι λέξεις του άλλαξαν τον κόσμο
Στον άνθρωπο που δεν υπόμεινε, αλλά πάλεψε και αναδύθηκε
από ηθικές εκατόμβες με μελάνι στα χέρια
Στον έναν ρομαντικό επαναστάτη της μάζας
και στην πάλλουσα
πεινασμένη
δυσλειτουργική
υπέρλαμπρη
ψυχή του.
Γούλας Σπύρος
Ένα κορίτσι
Ξαπλωμένη στην αιώρα, στη σκέψη σου μεθάς
μαύρα μαλλιά στους ώμους σου λυμένα
γιατί υπάρχουν αναχωρήσεις με ρωτάς
και είναι τα μάτια σου τόσο μπερδεμένα
Πένθιμα σε κουνώ και όλο ρεμβάζεις
των τόσων ημερών την απραξία
πριν ακόμα σου μιλήσω με χλευάζεις:
"οι τελευταίες ώρες μόνο έχουν αξία"
Μου λες τότε είμαστε αληθινοί
τότε που είμαστε απελπισμένοι
και είχες στη φωνή τόνο ειλικρινή
στο ορκίζομαι φαινόσουνα θλιμμένη
Έτσι στολίστηκες την ταραχή
κρατώντας μέσα σου κάτι σπασμένο
γιατί ήσουν βράδια τώρα μοναχή
ένα κορίτσι προσφάτως χωρισμένο.
Γούλας Σπύρος
Ακίνητος
Θέλω να πω.
πώς καταφέρνεις και ξυπνάς;
πώς κουνάς τόσο μολύβι;
Όταν στα σεντόνια κυλιέται θλίψη
εκείνα τσιμπούν
μέρα τη μέρα το βλέμμα ξεπλένει
και τα αφίλητα πρωινά κάνουν το στόμα γραμμή
Και εκείνη η ένταση των αγγιγμάτων
εκείνη η ένταση...
να πας που;
Γούλας Σπύρος
Κόκκαλα ξεχασμένα
Ξεχασμένα σε μια γωνιά
Κατοικημένα τώρα πια από αράχνες
Μοιάζουν να σε χλευάζουν τα οστά
Από τις παρελθοντικές σου μάχες
Στέκουν εκεί για να τα βλέπεις
Λευκά λευκά μα τόσο μαύρα
Κι εσύ δεν το αντέχεις
Να σε φτύνουν στο πρόσωπο
Κόκκαλα από την ψυχή σου άδεια.
Κλείνεις την πόρτα του δωματίου
τα πάντα για να τα κρύψεις
Ψάχνεις τη γαλήνη του ονείρου
Μα τα κόκκαλα στη γωνία
Δε σ' αφήνουν τα μάτια να σφαλίσεις
Γελάς και κλαις μαζί
Καημένε...
Ο ήρωας πια μέσα σου δεν ζει
Μα τα κόκκαλα στη γωνιά
Άλλα θέλουν να σου λένε
Κι είναι μια στιγμή οργής
Αυτή που σε κάνει να τα σηκώσεις
"Δεν θα πουληθώ ξανά", ψιθυρίζεις
Κι ύστερα αίμα κ' ψυχή κ κόκκαλα
Για τη λευτεριά σου πας να δώσεις.
Αγγελική Ζάχου
Ελεύθερη
Θες να μάθεις τι θα έκανα;
Θα έτρεχα μέχρι τα πνευμόνια μου να διψάγανε γι' αέρα
Μέχρι τα πάντα να' χα να,
Το όνομά μου να’ βλεπα χαραγμένο σε μια σφαίρα
Θα κολυμπούσα
μέχρι να φτάσω στην άκρη της γης μου
Εκεί που γκρεμίζονται τα όνειρα & σφάζονται οι Ερινύες της ζωής μου
Θα πέταγα
Κοντά στον ήλιο, να καώ.
Να πονέσω μια φορά,
Να τσουρουφλιστώ
Να ζητάω κι άλλο
Όσο τα φτερά θα γίνονται στάχτη
Θα έπεφτα
Στην άβυσσο που μου χαρίζει το άγγιγμά σου
Ένα φιλί αρκεί για να γίνω δικιά σου
Σαν έφθανα στην ηδονή θα σου ψιθύριζα "πιο δυνατά!
Θέλω κι άλλο να βυθιστώ στης αμαρτίας τη ματιά"
θα ξάπλωνα
Να ηρεμήσω, να σταματήσω να σκέφτομαι
Να αγαπάω να συμπονάω
Κι απ' τις συνέπειες να δένομαι
Σα γίνω ελεύθερη
Ένα πράγμα αποζητάω
Να σταματήσω να είμαι δέσμια
Όλων εκείνων που αγαπάω.
Αγγελική Ζάχου
Μου' πες
Μου' πες
Να μην κοιτάξω πίσω
Μα εγώ φοβόμουν... το μπροστά να αντικρίσω.
Μου' πες
Ν' αφήσω πίσω μου τις πόλεις
Μα εκείνες μ' ανέθρεψαν με αισθήσεις ξέφρενης τόλμης
Μου ζήτησες
Να ξεχάσω το παρελθόν μου
Μα δίχως εκείνο, γεμάτο πώς θα ζήσω το παρόν μου;
Μου ζήτησες
Ν' αγαπήσω νέα μέρη
Μα ντροπιασμένη εγώ τράβαγα το χέρι
Μου' λεγες
Πώς τις στιγμές που πέρασαν δεν αξίζει να τις θυμάσαι
Ψέματα, όλα ψέματα, σε παραίσθηση ζεις πανάθεμά σε.
Μου' πες,
"Θα' χει πλάκα, θα δεις!"
Πιστεύεις στ' αλήθεια πώς στο ταξίδι όλα θα τα βρεις;
Μου ψιθύρισες σιγανά,
Σχεδόν δεν σ' άκουσα
"Αφήσου..."
Κι ήταν διαφορετικά, τόσο μαγικά
Καθώς στον καθρέφτη έβλεπα
Στο στόμα μου να παίρνει σώμα η φωνή σου.
Αγγελική Ζάχου
Τώρα γνωρίζεις
Όλες με περιμένουν να γυρίσω από ένα ταξίδι.
Τελικά όταν γύριζα, καμία δεν ήταν εκεί.
Με περίμενε μία άλλη.
«Κ»
Συνειδητοποίηση
Τι και αν πετάς στα σύννεφα!
Μην ξεχνάς ότι φτιάχτηκες για να πατάς στη γη.
Τελικά θα πετάξεις από εδώ και από εκεί.
Πάντα όμως, τα πόδια σου τη γη θα αναζητάνε,
και μη ρωτάς γιατί.
Πάντα έρχεται η στιγμή που έλκονται.
«Κ»
Αντικατάσταση
Ανυπομονείς να με δεις
Θέλεις να με φιλήσεις και να κρατήσεις όμορφες αναμνήσεις.
Πες μου όμως, θα τις σκίσεις τελικά,
όταν δεν θα κρατάς το χέρι μου πια;
«Κ»
Υποψίες εξαπάτησης
Η επιφάνεια είναι σκληρή αν είσαι άνθρωπος.
Και εγώ δεν έχω γερό στομάχι.
Ματιές ίσως ρίχνω που και που,
μήπως δω κάποια αλλαγή,
μήπως δω κανέναν άνθρωπο.
Όμως τα θηρία, λυσσάνε πάνω από το κεφάλι σου,
αν πάρουν χαμπάρι ότι ήρθες από άλλο κόσμο.
«Κ»
Παρασκευή 14 Ιουνίου 2013
Αναμνήσεις της γενιάς μπιτ
Ξέρεις τι είναι αμείλικτο σαν την εξεταστική; Ένα ομοφυλοφιλικό, πνιγμένο στα ναρκωτικό λογοτεχνικό ρεύμα. Ένα link λοιπόν, με φωτογραφίες beat παιδιών
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)