Κοίτα πώς χάνονται οι δρόμοι
μες στους ανθρώπους…
τα περίπτερα πώς κρυώνουνε
απ’ τις βρεμένες εφημερίδες
ο ουρανός
πως τρυπιέται στα καλώδια
και το τέλος της θάλασσας
από το βάρος των πλοίων
πόσο λυπημένες είναι οι ξεχασμένες ομπρέλες
στο τελευταίο δρομολόγιο
και το λάθος εκείνου που κατέβηκε
στην πιο πριν στάση
τα αφημένα ρούχα στο καθαριστήριο
και τη ντροπή σου
ύστερα από δύο χρόνια που βρήκες λεφτά
πώς να τα ζητήσεις
πώς τσούκου τσούκου
αργά μεθοδικά
μας αλλοιώνουνε
να καθορίζουμε τη στάση μας στη ζωή
από το στυλ της καρέκλας…

Ο Κόμης Λωτρεαμόν - Γιάννης Στίγκας

 Κι ενώ όλα ήταν έτοιμα

στουπί, βενζίνη και ο άνεμος
με τη φορά της λύπης μου
να μπει ένα τέλος οπωσδήποτε

το όνειρο δεν κάνει πλέον ούτε για προσάναμμα

καλά μου τα ‘λεγε η μάνα μου:
ότι αυτός ο δρόμος δεν θα βγάλει πουθενά
και σκοτωμένα λόγια βλέπω μες στα μάτια σου
σε άγγιξε το τίποτα την ώρα που σε γένναγα
όποτε πάρε την ευχή μου
                                           κι ετούτα τα σπίρτα

Κι ενώ όλα ήταν έτοιμα
(διόλου δεν τρέμανε τα χέρια μου)
τότε εμφανίζεται ο Ισίδωρος
        «Μη!» φωνάζει
        κι αρπάζει τα σπίρτα
«πάρε τα γάντια μου να προκαλείς
        το σκότος και το φως
το μπαστούνι μου να μην γλιστράς
στις αϋπνίες σου
                        και λοστός είναι
και πάρε το ημίψηλο καπέλο μου
το είχα αντί για άγγελο
δεν ξέρεις πόσες κραυγές χωράει στον πάτο του

και προτού κάνεις οτιδήποτε
κοίτα να γυαλίσεις τα παπούτσια σου, τσόγλανε»
«Δεν σε αναγνωρίζω Ισίδωρε» του λέω
«εγώ -»
«όχι» μου λέει
«μπήκαμε στο θαύμα γονατισμένοι
τουλάχιστον να βγούμε σαν κύριοι»

Μικρόκοσμος - Nazim Hikmet

 “Και να, τι θέλω τώρα να σας πω

Μες στις Ινδίες μέσα στην πόλη της Καλκούτας,

φράξαν το δρόμο σ’ έναν άνθρωπο.

Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο κει που εβάδιζε.

Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι

να υψώσω το κεφάλι στ’ αστροφώτιστα διαστήματα.

Θα πείτε, τ’ άστρα είναι μακριά

κι η γη μας τόση δα μικρή.

Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα,

εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.

Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,

πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,

είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει.

Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.”

Η Αιματορουφήχτρα - Charles Beaudelaire

Εσύ, που μπήκες σα μια μαχαιριά

μες στην καρδιά μου τη θρηνοδαρμένη

εσύ, που σα δαιμόνων μυρμηγκιά,

ήρθες τρελή κι ομορφοστολισμένη

 

 στο πνεύμα μου που είχε ταπεινωθεί

κατοικία να κάνεις το και κοιτίδα,

- άτιμη, που μαζί σου έχω δεθεί

σαν ο κατάδικος στην αλυσίδα,

 

 σαν ένας χαρτοπαίχτης στο χαρτί,

σαν ένας μεθύστακας στην μποτίλια,

σαν στο ψοφήμι σκουλικιών τα χείλια,

- κατάρατη, κατάρατη εσύ!

 

 Ικέτεψα το γρήγορο σπαθί

να μου χαρίσει την ελευθεριά μου,

κ' είχα στο δολερό φαρμάκι πει,

να βοηθήσει μου την ατολμιά μου.

 

 Αλίμονο! φαρμάκι και σπαθί

είπαν με περιφρόνηση σ' εμένα:

"Δεν πρέπει να ξεσκλαβωθείς εσύ

απ' τα δεσμά σου τα καταραμένα!

 

 Άμυαλε! για να σπάσεις τη σκλαβιά

κι εμείς αν σε βοηθούσαμεν ακόμα,

ξανά θ' ανάσταινες με τα φιλιά

της αιματορουφήχτρας σου το πτώμα!"  

Words of Life and Love - Jenny Holzer

 

I smell you on my skin

I say the word

I say your name

I cover you

I shelter you

I run from you

I sleep beside you

I smell you

on my clothes

I keep your clothes

 

I walk in

I see you

I watch you

I scan you

I wait for you

I tickle you

I tease you

I search you

I breathe you

I talk

 

I smile

I touch your hair

You are the one

You are the one

who did this to me

You are my own

I show you

I feel you

I ask you

I don’t ask

 

I don’t want

I won’t ask you

I can’t tell you

I lie

I am crying hard

There was blood

No one told me

No one knew

My mother knows

I forget your name

 

I don’t think

I bury my head

I bury your head

I bury you

My fever

My skin

I cannot breathe

I cannot eat

I cannot walk

I am losing time

 

I am losing ground

I cannot stand it

I cry

I cry out

I bite your lip

I breathe your breath

I pulse

I pray

I pray aloud

I smell you on my skin

I say the word

I say your name

I cover you

I run from you

I sleep beside you

I smell you

on my clothes

I keep your clothes

 

Simple words.

Self-incriminating,

Striking words.

Words and images that circle the unknown, pain, fear, lust, exposure and acceptance of love.

 

The Bluebird - Charles Bukowski

 

There's a bluebird in my heart that

wants to get out

but I'm too tough for him,

I say, stay in there, I'm not going

to let anybody see

you.

there's a bluebird in my heart that

wants to get out

but I pour whiskey on him and inhale

cigarette smoke

and the whores and the bartenders

and the grocery clerks

never know that

he's

in there.

there's a bluebird in my heart that

wants to get out.

but I'm too tough for him,

I say,

stay down, do you want to mess.

me up?

you want to screw up the.

works?

you want to blow my book sales in .

Europe?

there's a bluebird in my heart that.

wants to get out.

but I'm too clever, I only let him out.

at night sometimes.

when everybody's asleep

I say, I know that you're there,

so don't be

sad.

then I put him back,

but he's singing a little

in there, I haven't quite let him

die

and we sleep together like

that

with our

secret pact

and it's nice enough to

make a man

weep, but I don't

weep, do

you?

Μία Λιτανεία Επιβίωσης - Audre Lorde

 Για όσα από ‘μας ζουν στην ακτή

εμμένοντας στις συνεχείς άκρες αποφάσεων
κρίσιμα και μόνα
για όσα από ‘μας δεν μπορούν να ενδώσουν
στο φευγαλέο όνειρο του να επιλέγεις
που αγαπούν σε εισόδους ενώ πηγαίνουν κι έρχονται
στις ώρες μεταξύ των πρωινών
κοιτώντας προς τα μέσα προς τα έξω
μονομιάς το πριν και το μετά
ψάχνοντας ένα τώρα που μπορεί να βγάλει
μέλλον
όπως ψωμί στο στόμα των παιδιών μας
ώστε τα όνειρά τους να μη δείχνουνε
το θάνατό μας·

Για όσα από ‘μας
έχουνε σφραγιστεί από το φόβο
σαν μια αχνή γραμμή στο κέντρο του μετώπου μας
μαθαίνοντας να φοβόμαστε το γάλα της μητέρας μας
καθώς αυτό το όπλο
αυτή η ψευδαίσθηση κάποιας ασφάλειας
αυτοί με το βαρύ βήμα ήλπιζαν να μας κάνουν να σιωπήσουμε.
Για όλα μας
αυτή η στιγμή και αυτός ο θρίαμβος.
Ποτέ δεν ήτανε να επιβιώσουμε.

Κι όταν ο ήλιος ανατέλλει φοβόμαστε
πως ίσως δε θα παραμείνει εκεί
όταν ο ήλιος δύει φοβόμαστε
πως ίσως να μην ανατείλει πάλι το πρωί
όταν γεμίσουν τα στομάχια μας φοβόμαστε
πως ίσως βαρυστομαχιάσουμε
όταν αδειάσουν τα στομάχια μας φοβόμαστε
πως ίσως δεν μπορέσουμε να φάμε πάλι
όταν μας αγαπούν φοβόμαστε
πως η αγάπη θα χαθεί
όταν είμαστε μόνα φοβόμαστε
πως η αγάπη δε θα επιστρέψει
κι όταν μιλάμε φοβόμαστε
ότι οι λέξεις μας δεν θα ακουστούν
ή δε θα βρούνε ανταπόκριση
κι όταν σιωπούμε
φοβόμαστε ακόμα.

Έτσι καλύτερα να μιλάμε
και να θυμόμαστε
πως έτσι κι αλλιώς δεν ήτανε να επιβιώσουμε