3 αποσπάσματα με φόντο το Κυπριακό

Ένα αρθρό για το Κυπριακό ενός Κύπριου μπλόγκερ, με τίτλό " Περιμένωντας την λύση"  ανοίγει με τα παρακάτω αποσπάσματα :

 "Εστραγκον: Εν μπορω να συνεχισω ετσι. Βλαντιμιρ: Ετσι νομιζεις. Εστραγκον: Τζαι αν εχωριζαμεν; Τουτον μπορει να εν καλλιτερον για εμας. Βλαντιμιρ: Θα κρεμαστουμεν αυριο. Εκτος τζαι αν ερτει ο Γκοντο. Εστραγκον: Τζαι αν ερτει;" "Περιμενωντας τον Γκοντο" Σ. Μπεκετ.

"Εγω αγαπω του αθρωπους για αυτο που ειναι. Με ολες τους τις βρωμιες και τα βιτσια τους. Αγαπω την φωνη τους και τα ζεστα τους χερια και το δερμα τους - το πιο γυμνο απο ολα τα δερματα- και το ανησυχο βλεμμα τους και τον απελπισμενο αγωνα που κανει ο καθενας εναντια στον θανατο και την αγωνια. Για μενα ενας λιγοτερος η περισσοτερος αθρωπος στον κοσμο μετραει πολυ. Ειναι πολυτιμος. Εσυ..η αγνοτητα σου μοιαζει με θανατο.." "Βρωμικα Χερια" Ζ. Π. Σαρτρ

Το πρώτο έχει και ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς είναι στην Κυπριακή διάλεκτο μετάφραση του Περιμένωντας τον Γκοντό. Μπορεί κανείς να φανταστεί τι νόημα πέρνουν τα αποσπάσματα όταν τα δει κανείς με φόντο τις πολύχρονες και ως τώρα ματαιωμένες διαπραγματευσείς για την λύση, την εθνικιστική υστερία που απλώνεται από τα μμε στο νησί, αλλά και την αγωνία κάποιων ανθρώπων - συμπεριλαμβάνου και του συντάκτη του αρθρού -για τον τελός τόσο των φραχτών όσο και του μίσους που χωρίζει τις δύο κοινότητες. Παρότι του 2009, το άρθρο είναι σήμερα παραπάνω από επίκαιρο.Παρακάτω παραθέτω την - όμορφη και ξάστερη- σκέψη του μπλόγκερ στην αρχή του άρθρου.

"Αμα θωρω χαρτες με το κλιμα νοιωθω την ιδια ανακουφιση που νοιωθω αμα θωρω γεωγραφικους [τζαι οϊ πολιτικους] χαρτες..η αισθηση οτι οι αερηες, τα συννεφα, η βροσιη οπως τζαι οι στρουθοι, οι κουρκουταες τζαι τα ψαρκα, εν εχουν συνορα εν σαν το χαδι της ελπιδας αμα ζιεις μεσα στες [φαντασιακες τζαι υλικες - των συνορων] φυλακες των εθνων.."

Από το μπλόγκ " Σύρμα στο κομπιούτερ" , Νοέμβριος 2009. http://sirmastocomputer.blogspot.gr/2009/11/blog-post_30.html

Luthien Tinuviel

Luthien Tinuviel 

The leaves were long, the grass was green,
The hemlock-umbels tall and fair,
And in the glade a light was seen
Of stars in shadow shimmering.
Tinuviel was dancing there
To music of a pipe unseen,
And light of stars was in her hair,
And in her raiment glimmering.

There Beren came from mountains cold.
And lost he wandered under leaves,
And where the Elven-river rolled
He walked alone and sorrowing.
He peered between the hemlock-leaves
And saw in wonder flowers of gold
Upon her mantle and her sleeves,
And her hair like shadow following.

Enchantment healed his weary feet
That over hills were doomed to roam;
And forth he hastened, strong and fleet,
And grasped at moonbeams glistening.
Through woven woods in Elvenhome
She lightly fled on dancing feet,
And left him lonely still to roam
In the silent forest listening.

He heard there oft the flying sound
Of feet as light as linden-leaves,
Or music welling underground,
In hidden hollows quavering.
Now withered lay the hemlock-sheaves,
And one by one with sighing sound
Whispering fell the beachen leaves
In wintry woodland wavering.

He sought her ever, wandering far
Where leaves of years were thickly strewn,
By light of moon and ray of star
In frosty heavens shivering.
Her mantle glinted in the moon,
As on a hill-top high and far
She danced, and at her feet was strewn
A mist of silver quivering.

When winter passed, she came again,
And her song released the sudden spring,
Like rising lark, and falling rain,
And melting water bubbling.
He saw the elven-flowers spring
About her feet, and healed again
He longed by her to dance and sing
Upon the grass untroubling.

Again she fled, but swift he came,
Tinuviel! Tinuviel!
He called her by her elvish name;
And there she halted listening.
One moment stood she, and a spell
His voice laid on her: Beren came,
And doom fell on Tinuviel
That in his arms lay glistening.

As Beren looked into her eyes
Within the shadows of her hair,
The trembling starlight of the skies
He saw there mirrored shimmering.
Tinuviel the elven-fair,
Immortal maiden elven-wise,
About him cast her shadowy hair
And arms like silver glimmering.

Long was the way that fate them bore,
O'er stony mountains cold and grey,
Through halls of iron and darkling door,
And woods of nightshade morrowless.
The Sundering Seas between them lay,
And yet at last they met once more,
And long ago they passed away
In the forest singing sorrowless.

JRR Tolkien (1892-1973)

αναμένουμε εναγωνίως...

Οι κρεμασμένοι

Οι κρεμασμένοι

Νουθετημένος απ' το ύπουλο κρασί
Ο άνθρωπος ξαναπίνει μια τελευταία γύρα,
Μετά, περνώντας στο λαιμό του τη θηλιά,
Βγάζει τη γλώσσα στο κενό

Παγώνει εκεί, κάτω απ' το δοκάρι,
Οταν, παράλληλα καταφθάνει,
 Ακροβάτης ντελικάτος και αεράτος,
Στην άκρη του νήματος της η αράχνη.

Τότε μπροστά στη τεράστια μάζα
Που βαριά αιωρείται και μορφάζει
Λέει, την τύχη της καθώς δοξάζει,
Μες στη φιλοσοφία της δηκτική:
"Είναι ωστόσο αληθές ότι είν' ο Θάνατος
Που τον κρεμασμένο εντάσσει στη Ζωη!"

Maurice Rollinat (1846-1903)



από την ανθολογία "Καταραμένοι Γάλλοι Ποιητές"

Ανδρεάς Εμπειρίκος

Στροφές Στροφάλων

Το ποίημα υπάρχει και σε απαγγελία από τον ίδιο - στο youtube την βρίσκετε εύκολα. 
Ιδιαίτερη και καθηλωτική.

 Στον Λεωνίδα Α. Εμπειρίκο

Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις
Άσπρο στο σώμα σου και κίτρινο στις τσιμινιέρες
Διότι βαρέθηκες τα βρωμερά νερά των αγκυροβολίων
Εσύ που αγάπησες τις μακρινές σποράδες
Εσύ που σήκωσες τα πιο ψηλά μπαϊράκια
Εσύ που πλέχεις ξέθαρρα στις πιο επικίνδυνες σπηλιάδες
Χαίρε που αφέθηκες να γοητευθής απ’ τις σειρήνες
Χαίρε που δεν φοβήθηκες ποτέ τις συμπληγάδες.

Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις
Στο σέλας της θαλάσσης με τους γλάρους
Κ’ είμαι σε μια καμπίνα σου όπως εσύ μέσ’ στην καρδιά μου.

Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις
Οι αύρες μάς εγνώρισαν και λύνουν τα μαλλιά τους
Προστρέχουν κι αυτές και πλαταγίζουν οι πτυχές τους
Λευκές οι μεν και πορφυρές οι δε
Πτυχές κτυποκαρδιών πτυχές χαράς
Των μελλονύμφων και των παντρεμένων.

Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις
Φωνές εδώ και φάλαινες στο πέρασμά σου πάρα κάτω
Από τα ύφαλά σου αντλούνε τα παιδιά την μακαριότητα
Από το πρόσωπό σου την ομοιότητα με σένα
Και μοιάζεις με αυτούς που εσύ κ’ εγώ γνωρίζουμε
Αφού γνωρίζουμε τι θα πη φάλαινα
Και πώς ιχνηλατούν οι αλιείς τα ψάρια.

Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις
Φυγομαχούν όσοι κρυφά σε μυκτηρίζουν
Όσοι πουλούν τα δίχτυα σου και τρώνε λίπος
Ενώ διασχίζεις τις θαλάσσιες πραιρίες
Και φθάνεις στα λιμάνια με τα πούπουλα
Και τα κοσμήματα της όμορφης γοργόνας
Πούχει στο στήθος της ακόμη τα φιλιά σου.

Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις
Είναι ο καπνός σου πλόκαμος της ειμαρμένης
Που ξετυλίγεται μέσ’ στην αιθρία κι ανεβαίνει
Σαν μαύρη κόμη ηδυπαθούς παρθένας ουρανίας
Σαν λυρική κραυγή του μουεζίνη
Όταν αστράφτει η πλώρη σου στο κύμα
Όπως ο λόγος του Αλλάχ στα χείλη του Προφήτη
Κι όπως στο χέρι του η στιλπνή κι αλάνθαστή του σπάθα.

Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις
Στις τροχιές των βαθυπτύχων οργωμάτων
Που λάμπουν στο κατόπι σου σαν τροχιές θριάμβου
Αύλακες διακορεύσεως χνάρια ηδονής που ασπαίρουν
Μέσ’ στο λιοπύρι και στο φως ή κάτω από τ’ αστέρια
Όταν οι στρόφαλοι γυρνούν πιο γρήγορα και σπέρνεις
Αφρό δεξιά κι αφρό ζερβά στο ρίγος των υδάτων.

Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις
Θαρρώ πως τα ταξείδια μας συμπίπτουν
Νομίζω πως σου μοιάζω και μου μοιάζεις
Οι κύκλοι μας ανήκουνε στην οικουμένη
Πρόγονοι εμείς των γενεών που εκκολάπτονται ακόμη
Πλέχουμε προχωρούμε δίχως τύψεις
Κλωστήρια κ’ εργοστάσια εμείς
Πεδιάδες και πελάγη κ’ εντευκτήρια
Όπου συνέρχονται με τις νεάνιδες τα παλληκάρια
Κ’ έπειτα γράφουνε στον ουρανό τις λέξεις
Άρμαλα Πόρανα και Βέλμα.

Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις
Ανθούνε πάντα στην καρδιά μας οι μηλιές
Με τους γλυκείς χυμούς και την σκιά
Εις την οποίαν έρχονται το μεσημέρι τα κορίτσια
Για να γευθούν τον έρωτα μαζύ μας
Και για να δουν κατόπι τα λιμάνια
Με τα ψηλά καμπαναριά και με τους πύργους
Όπου ανεβαίνουν κάποτε για να στεγνώσουν
Οι στεριανές κοπέλλες τα μαλλιά τους.

Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις
Αχούν οι φόρμιγγες της άπλετης χαράς μας
Με τα σφυρίγματα του ανέμου πρύμα-πλώρα
Με τα πουλιά στα σύρματα των καταρτιών
Με την ηχώ των αναμνήσεων σαν κιανοκιάλια
Που τα κρατώ στα μάτια μου και βλέπω
Να πλησιάζουν τα νησιά και τα πελάγη
Να φεύγουν τα δελφίνια και τα ορτύκια
Κυνηγητές εμείς της γοητείας των ονείρων
Του προορισμού που πάει και πάει μα δεν στέκει
Όπως δεν στέκουν τα χαράματα
Όπως δεν στέκουν και τα ρίγη
Όπως δεν στέκουν και τα κύματα
Όπως δεν στέκουν κ’ οι αφροί των βαποριών
Μήτε και τα τραγούδια μας για τις γυναίκες που αγαπάμε.

(από την Ενδοχώρα, Ίκαρος 1997)