Και ο βασιλιάς ανακοίνωσε το μυστικό.
Η αφελώς όμορφη και νέα κοπέλα σπαρτάρισε και
πέθανε.
Πίσω από τη δεύτερη βαθυκόκκινη κουρτίνα η
μαυρομάλλα σιγομιλά.
Ακούγονται ψιθυριστά τα επτά διαμάντια.
Μιλάει αυτός που νίκησε.
Το βιβλίο ταχύνει το βήμα του.
Γρηγορεύουμε για τη φλόγα.
Γρήγορα, εκείνος της χαϊδεύει τα μαλλιά
δυο καρέκλες και μια σειρά φώτα δίπλα μου
κυκλοφορούν μάτια που η Γωνία συλλέγει
ακατάπαυστα,
αγαπώντας την αμαρτία τους
γρήγορα, το ποίημα αλλάζει
ιώδες και μετά από αυτό το πιο θερμό, το χωρίς
Άνθρωπο
διαστημικό φως
μετά το φώς, δε μιλάμε άλλο
επιστρέφω τη φλόγα που έχω κλείσει στο ασκί.
Υπερβολικές σκιές τρομάζουν τα τρία παράξενα
κορίτσια,
που σέρνουν τα ξερά τους πόδια ώστε να
στηρίξουν
το μεγάλο τους πρόσωπο
σαν κουκουβάγια που σκιάζει τη ζωή τους.
Μα ένα γέλιο αντηχεί σαν σημαίες που
οδοιπορούν στη νίκη.
Μάνθος Βελογιάννης
