Τετάρτη 22 Δεκεμβρίου 2021

Κυριακή απόγευμα - Denise Levertov

Μετά απ’ την Πρώτη Κοινωνία

kαι το γεύμα με τα μάνγκο και

τη γαμήλια τούρτα, οι νεαρές κόρες

του εμπόρου του καφέ ξαπλώνουν

για ύπνο μεγάλο μεσημεριανό, και τα λευκά τους φορέματα

ξαπλώνουν δίπλα τους ήσυχα

και τα λευκά τους πέπλα στα όνειρά τους

αιωρήθηκαν ενώ οι μύγες βούιζαν.

Όμως σαν έγειρε

καμένο το απόγευμα σηκώθηκαν

κι έτρεξαν γύρω στη γειτονιά

ανάμεσα στις μισόκτιστες βίλες

ζωντανές, ολοζώντανες, κλωτσώντας μια μπάλα

φορώντας

άλλα νέα φορέματα, ματοκόκκινα βελούδα.

Μεθύστε - Charles Beaudelaire

Πρέπει νά ῾σαι πάντα μεθυσμένος.

Ἐκεῖ εἶναι ὅλη ἡ ἱστορία: εἶναι τὸ μοναδικὸ πρόβλημα.

Γιὰ νὰ μὴ νιώθετε τὸ φριχτὸ φορτίο τοῦ Χρόνου

ποὺ σπάζει τοὺς ὤμους σας καὶ σᾶς γέρνει στὴ γῆ,

πρέπει νὰ μεθᾶτε ἀδιάκοπα. Ἀλλὰ μὲ τί;

Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.

Ἀλλὰ μεθύστε.

Καὶ ἂν μερικὲς φορές, στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ,

στὸ πράσινο χορτάρι ἑνὸς χαντακιοῦ,

μέσα στὴ σκυθρωπὴ μοναξιὰ τῆς κάμαράς σας,

ξυπνᾶτε, μὲ τὸ μεθύσι κιόλα ἐλαττωμένο ἢ χαμένο,

ρωτῆστε τὸν ἀέρα, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,

τὸ κάθε τι ποὺ φεύγει, τὸ κάθε τι ποὺ βογκᾶ,

τὸ κάθε τι ποὺ κυλᾶ, τὸ κάθε τι ποὺ τραγουδᾶ,

ρωτῆστε τί ὥρα εἶναι,

καὶ ὁ ἀέρας, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,

θὰ σᾶς ἀπαντήσουν:

-Εἶναι ἡ ὥρα νὰ μεθύσετε!

Γιὰ νὰ μὴν εἴσαστε οἱ βασανισμένοι σκλάβοι τοῦ Χρόνου,

μεθύστε, μεθύστε χωρὶς διακοπή!

Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.


Still I Rise - Maya Angelou

 You may write me down in history

With your bitter, twisted lies,
You may trod me in the very dirt
But still, like dust, I'll rise.

Does my sassiness upset you?
Why are you beset with gloom?
’Cause I walk like I've got oil wells
Pumping in my living room.

Just like moons and like suns,
With the certainty of tides,
Just like hopes springing high,
Still I'll rise.

Did you want to see me broken?
Bowed head and lowered eyes?
Shoulders falling down like teardrops,
Weakened by my soulful cries?

Does my haughtiness offend you?
Don't you take it awful hard
’Cause I laugh like I've got gold mines
Diggin’ in my own backyard.

You may shoot me with your words,
You may cut me with your eyes,
You may kill me with your hatefulness,
But still, like air, I’ll rise.

Does my sexiness upset you?
Does it come as a surprise
That I dance like I've got diamonds
At the meeting of my thighs?

Out of the huts of history’s shame
I rise
Up from a past that’s rooted in pain
I rise
I'm a black ocean, leaping and wide,
Welling and swelling I bear in the tide.

Leaving behind nights of terror and fear
I rise
Into a daybreak that’s wondrously clear
I rise
Bringing the gifts that my ancestors gave,
I am the dream and the hope of the slave.
I rise
I rise
I rise.

******************************************

Μπορείτε να με γράψετε στην ιστορία
Με τα πικρά, στρεβλά σας ψέματα
Μπορείτε να με σύρετε στην ίδια τη βρωμιά
Αλλά ακόμα, σαν τη σκόνη, θ’ ανεβαίνω ψηλά.

Σας αναστατώνει η ευφορία μου;
Γιατί με περιβάλλετε με σκοτάδι;
Μήπως γιατί περπατώ σαν να κατέχω πετρελαιοπηγές
Που ξεχειλίζουν απ’ το σαλόνι μου;

Ακριβώς όπως τα φεγγάρια και όπως οι ήλιοι
Mε τη βεβαιότητα της παλίρροιας
Ακριβώς όπως οι ελπίδες που πηγάζουν από ψηλά
Ακόμα θ’ ανατέλλω.

Θέλατε να με δείτε να σπάω;
Καλυμμένο κεφάλι και χαμηλωμένα μάτια;
Ώμους που πέφτουν κάτω σαν δάκρυα
Aδύναμη από τις οργισμένες μου κραυγές;

Μήπως το αγέρωχό μου ανάστημα σας προσβάλλει;
Δεν σας έρχεται πολύ δύσκολο
Που γελώ σαν να έχω ορυχεία χρυσού
Σκάβοντας στην πίσω αυλή μου;

Μπορείτε να με πυροβολήσετε με τις λέξεις σας
Μπορείτε να με σφάξετε με τη ματιά σας
Μπορείτε να με δολοφονήσετε με το μίσος σας
Αλλά ακόμα, σαν αέρας, θα ανεβαίνω ψηλά.

Μήπως η σεξουαλικότητά μου σας ενοχλεί;
Εκπλήσσεστε
Που χορεύω σαν να φορώ διαμάντια
Tη στιγμή που σμίγουν οι μηροί μου;

Πέρα από τις καλύβες της ντροπής της ιστορίας
Ανατέλλω
Πάνω από ένα παρελθόν που ρίζωσε στον πόνο
Ανατέλλω
Είμαι ένας μαύρος ωκεανός, κυματιστός και ανοιχτός
Εκπνέοντας γιγαντώνομαι κι αντέχω στην παλίρροια

Aφήνοντας πίσω νύχτες φόβου και τρόμου
Ανατέλλω
Σε ένα ηλιοβασίλεμα που είναι θαυμαστά ξάστερο
Ανατέλλω
Κουβαλώντας τα χαρίσματα που οι πρόγονοι μού κληροδότησαν
Είμαι το όνειρο και η ελπίδα του σκλάβου.
Ανατέλλω
Ανατέλλω
Ανατέλλω


The Genius of the Crowd - Charles Bukowski

There is enough treachery, hatred, violence,

Absurdity in the average human being
To supply any given army on any given day.

AND The Best At Murder Are Those
Who Preach Against It.

And The Best At Hate Are Those
Who Preach LOVE
AND THE BEST AT WAR
--FINALLY--ARE THOSE WHO PREACH
PEACE


Those Who Preach GOD
NEED God
Those Who Preach PEACE
Do Not Have Peace.
THOSE WHO PREACH LOVE
DO NOT HAVE LOVE

BEWARE THE PREACHERS
Beware The Knowers.

Beware
Those Who
Are ALWAYS
READING
BOOKS

Beware Those Who Either Detest
Poverty Or Are Proud Of It


BEWARE Those Quick To Praise
For They Need PRAISE In Return


BEWARE Those Who Are Quick To Censure:
They Are Afraid Of What They Do
Not Know


Beware Those Who Seek Constant
Crowds; They Are Nothing
Alone


Beware
The Average Man
The Average Woman
BEWARE Their Love

Their Love Is Average, Seeks
Average

But There Is Genius In Their Hatred

There Is Enough Genius In Their
Hatred To Kill You, To Kill
Anybody.

Not Wanting Solitude

Not Understanding Solitude

They Will Attempt To Destroy
Anything

That Differs
From Their Own
Not Being Able
To Create Art
They Will Not
Understand Art

They Will Consider Their Failure
As Creators
Only As A Failure
Of The World


Not Being Able To Love Fully
They Will BELIEVE Your Love
Incomplete

AND THEN THEY WILL HATE
YOU

And Their Hatred Will Be Perfect


Like A Shining Diamond

Like A Knife

Like A Mountain

LIKE A TIGER

LIKE Hemlock

Their Finest
ART

Πέμπτη 18 Απριλίου 2019

Το ποιήμα της Φένιας

Θα είναι κλειστά ακόμα έξω που θα βγεις.
Θα είναι κλειστά μέσα σε μένα όταν βγεις.
Να ξαναπάς
εκεί που είναι 
και ήτανε να πας. 
Γιατί και 'γω
σε ένα ξανά είναι που είμαι γατζωμένη
για αυτό μπήγω τα νύχια μου στο φούτερ σου
να πάρω λίγη σάρκα παραπάνω.
Και μένω με τα ρούχα μου και συ με τα ρούχα σου και την ντυμένη πόλη
είναι απλό μου πες, είμαστε μια χαρά, τίποτα παραπάνω


φόρεσα αυτό το "τίποτα παραπάνω" και βγήκα.

Μάνθος Βελογιάννης