Λογοτεχνικό Τμήμα Π.Ο.Φ.Π.Π.

Το Λογοτεχνικό Τμήμα αποτελεί υποομάδα των Πολιτιστικών Ομάδων Φοιτητών του Πανεπιστημίου Πατρών (Π.Ο.Φ.Π.Π.). Οι συναντήσιες μας για τη φετινή χρονιά πραγματοποιούνται κάθε Τετάρτη στις 22:00 και κάθε Σάββατο στις 19:30 στο Στέκι των Π.Ο.Φ.Π.Π.στην οδό Ηρώων Πολυτεχνείου 58 στην Πάτρα και είναι ανοιχτές όλο το χρόνο για οποιονδήποτε αγαπάει τη Λογοτεχνία.

Τετάρτη 22 Δεκεμβρίου 2021

The Bluebird - Charles Bukowski

There's a bluebird in my heart that

wants to get out

but I'm too tough for him,

I say, stay in there, I'm not going

to let anybody see

you.

there's a bluebird in my heart that

wants to get out

but I pour whiskey on him and inhale

cigarette smoke

and the whores and the bartenders

and the grocery clerks

never know that

he's

in there.

there's a bluebird in my heart that

wants to get out.

but I'm too tough for him,

I say,

stay down, do you want to mess.

me up?

you want to screw up the.

works?

you want to blow my book sales in .

Europe?

there's a bluebird in my heart that.

wants to get out.

but I'm too clever, I only let him out.

at night sometimes.

when everybody's asleep

I say, I know that you're there,

so don't be

sad.

then I put him back,

but he's singing a little

in there, I haven't quite let him

die

and we sleep together like

that

with our

secret pact

and it's nice enough to

make a man

weep, but I don't

weep, do

you?

Μία Λιτανεία Επιβίωσης - Audre Lorde

Για όσα από ‘μας ζουν στην ακτή

εμμένοντας στις συνεχείς άκρες αποφάσεων
κρίσιμα και μόνα
για όσα από ‘μας δεν μπορούν να ενδώσουν
στο φευγαλέο όνειρο του να επιλέγεις
που αγαπούν σε εισόδους ενώ πηγαίνουν κι έρχονται
στις ώρες μεταξύ των πρωινών
κοιτώντας προς τα μέσα προς τα έξω
μονομιάς το πριν και το μετά
ψάχνοντας ένα τώρα που μπορεί να βγάλει
μέλλον
όπως ψωμί στο στόμα των παιδιών μας
ώστε τα όνειρά τους να μη δείχνουνε
το θάνατό μας·

Για όσα από ‘μας
έχουνε σφραγιστεί από το φόβο
σαν μια αχνή γραμμή στο κέντρο του μετώπου μας
μαθαίνοντας να φοβόμαστε το γάλα της μητέρας μας
καθώς αυτό το όπλο
αυτή η ψευδαίσθηση κάποιας ασφάλειας
αυτοί με το βαρύ βήμα ήλπιζαν να μας κάνουν να σιωπήσουμε.
Για όλα μας
αυτή η στιγμή και αυτός ο θρίαμβος.
Ποτέ δεν ήτανε να επιβιώσουμε.

Κι όταν ο ήλιος ανατέλλει φοβόμαστε
πως ίσως δε θα παραμείνει εκεί
όταν ο ήλιος δύει φοβόμαστε
πως ίσως να μην ανατείλει πάλι το πρωί
όταν γεμίσουν τα στομάχια μας φοβόμαστε
πως ίσως βαρυστομαχιάσουμε
όταν αδειάσουν τα στομάχια μας φοβόμαστε
πως ίσως δεν μπορέσουμε να φάμε πάλι
όταν μας αγαπούν φοβόμαστε
πως η αγάπη θα χαθεί
όταν είμαστε μόνα φοβόμαστε
πως η αγάπη δε θα επιστρέψει
κι όταν μιλάμε φοβόμαστε
ότι οι λέξεις μας δεν θα ακουστούν
ή δε θα βρούνε ανταπόκριση
κι όταν σιωπούμε
φοβόμαστε ακόμα.

Έτσι καλύτερα να μιλάμε
και να θυμόμαστε
πως έτσι κι αλλιώς δεν ήτανε να επιβιώσουμε

Κυριακή απόγευμα - Denise Levertov

Μετά απ’ την Πρώτη Κοινωνία

kαι το γεύμα με τα μάνγκο και

τη γαμήλια τούρτα, οι νεαρές κόρες

του εμπόρου του καφέ ξαπλώνουν

για ύπνο μεγάλο μεσημεριανό, και τα λευκά τους φορέματα

ξαπλώνουν δίπλα τους ήσυχα

και τα λευκά τους πέπλα στα όνειρά τους

αιωρήθηκαν ενώ οι μύγες βούιζαν.

Όμως σαν έγειρε

καμένο το απόγευμα σηκώθηκαν

κι έτρεξαν γύρω στη γειτονιά

ανάμεσα στις μισόκτιστες βίλες

ζωντανές, ολοζώντανες, κλωτσώντας μια μπάλα

φορώντας

άλλα νέα φορέματα, ματοκόκκινα βελούδα.

Μεθύστε - Charles Beaudelaire

Πρέπει νά ῾σαι πάντα μεθυσμένος.

Ἐκεῖ εἶναι ὅλη ἡ ἱστορία: εἶναι τὸ μοναδικὸ πρόβλημα.

Γιὰ νὰ μὴ νιώθετε τὸ φριχτὸ φορτίο τοῦ Χρόνου

ποὺ σπάζει τοὺς ὤμους σας καὶ σᾶς γέρνει στὴ γῆ,

πρέπει νὰ μεθᾶτε ἀδιάκοπα. Ἀλλὰ μὲ τί;

Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.

Ἀλλὰ μεθύστε.

Καὶ ἂν μερικὲς φορές, στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ,

στὸ πράσινο χορτάρι ἑνὸς χαντακιοῦ,

μέσα στὴ σκυθρωπὴ μοναξιὰ τῆς κάμαράς σας,

ξυπνᾶτε, μὲ τὸ μεθύσι κιόλα ἐλαττωμένο ἢ χαμένο,

ρωτῆστε τὸν ἀέρα, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,

τὸ κάθε τι ποὺ φεύγει, τὸ κάθε τι ποὺ βογκᾶ,

τὸ κάθε τι ποὺ κυλᾶ, τὸ κάθε τι ποὺ τραγουδᾶ,

ρωτῆστε τί ὥρα εἶναι,

καὶ ὁ ἀέρας, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,

θὰ σᾶς ἀπαντήσουν:

-Εἶναι ἡ ὥρα νὰ μεθύσετε!

Γιὰ νὰ μὴν εἴσαστε οἱ βασανισμένοι σκλάβοι τοῦ Χρόνου,

μεθύστε, μεθύστε χωρὶς διακοπή!

Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.

Still I Rise - Maya Angelou

You may write me down in history

With your bitter, twisted lies,

You may trod me in the very dirt

But still, like dust, I'll rise.

Does my sassiness upset you?

Why are you beset with gloom?

’Cause I walk like I've got oil wells

Pumping in my living room.

Just like moons and like suns,

With the certainty of tides,

Just like hopes springing high,

Still I'll rise.

Did you want to see me broken?

Bowed head and lowered eyes?

Shoulders falling down like teardrops,

Weakened by my soulful cries?

Does my haughtiness offend you?

Don't you take it awful hard

’Cause I laugh like I've got gold mines

Diggin’ in my own backyard.

You may shoot me with your words,

You may cut me with your eyes,

You may kill me with your hatefulness,

But still, like air, I’ll rise.

Does my sexiness upset you?

Does it come as a surprise

That I dance like I've got diamonds

At the meeting of my thighs?

Out of the huts of history’s shame

I rise

Up from a past that’s rooted in pain

I rise

I'm a black ocean, leaping and wide,

Welling and swelling I bear in the tide.

Leaving behind nights of terror and fear

I rise

Into a daybreak that’s wondrously clear

I rise

Bringing the gifts that my ancestors gave,

I am the dream and the hope of the slave.

I rise

I rise.

******************************************

Μπορείτε να με γράψετε στην ιστορία
Με τα πικρά, στρεβλά σας ψέματα
Μπορείτε να με σύρετε στην ίδια τη βρωμιά
Αλλά ακόμα, σαν τη σκόνη, θ’ ανεβαίνω ψηλά.

Σας αναστατώνει η ευφορία μου;
Γιατί με περιβάλλετε με σκοτάδι;
Μήπως γιατί περπατώ σαν να κατέχω πετρελαιοπηγές
Που ξεχειλίζουν απ’ το σαλόνι μου;

Ακριβώς όπως τα φεγγάρια και όπως οι ήλιοι
Mε τη βεβαιότητα της παλίρροιας
Ακριβώς όπως οι ελπίδες που πηγάζουν από ψηλά
Ακόμα θ’ ανατέλλω.

Θέλατε να με δείτε να σπάω;
Καλυμμένο κεφάλι και χαμηλωμένα μάτια;
Ώμους που πέφτουν κάτω σαν δάκρυα
Aδύναμη από τις οργισμένες μου κραυγές;

Μήπως το αγέρωχό μου ανάστημα σας προσβάλλει;
Δεν σας έρχεται πολύ δύσκολο
Που γελώ σαν να έχω ορυχεία χρυσού
Σκάβοντας στην πίσω αυλή μου;

Μπορείτε να με πυροβολήσετε με τις λέξεις σας
Μπορείτε να με σφάξετε με τη ματιά σας
Μπορείτε να με δολοφονήσετε με το μίσος σας
Αλλά ακόμα, σαν αέρας, θα ανεβαίνω ψηλά.

Μήπως η σεξουαλικότητά μου σας ενοχλεί;
Εκπλήσσεστε
Που χορεύω σαν να φορώ διαμάντια
Tη στιγμή που σμίγουν οι μηροί μου;

Πέρα από τις καλύβες της ντροπής της ιστορίας
Ανατέλλω
Πάνω από ένα παρελθόν που ρίζωσε στον πόνο
Ανατέλλω
Είμαι ένας μαύρος ωκεανός, κυματιστός και ανοιχτός
Εκπνέοντας γιγαντώνομαι κι αντέχω στην παλίρροια

Aφήνοντας πίσω νύχτες φόβου και τρόμου
Ανατέλλω
Σε ένα ηλιοβασίλεμα που είναι θαυμαστά ξάστερο
Ανατέλλω
Κουβαλώντας τα χαρίσματα που οι πρόγονοι μού κληροδότησαν
Είμαι το όνειρο και η ελπίδα του σκλάβου.
Ανατέλλω
Ανατέλλω
Ανατέλλω