Αμηχανία ρακοσυλλέκτη Δράκουλα - Γιάννης Βαρβέρης

Απόλογος

Με το σταυρό τρυπώντας με στο στήθος

τέλος ρουφήχτηκα στο οικείο μου μαύρο

κι ησύχως διαλυθήκατε στην έξοδο. 

Κρέμασαν τις ποδιές εκείνες

μοίρασαν μεταξύ τους τα πουρμπουάρ

τα ρολά κατεβάσαν και τράβηξαν

για Λιόσια Μεταμόρφωση κι αλλού.

Το πανί με το δόντι μου σκίζοντας 

στην πλατεία ο έρμος κατέβηκα

κάνα πρόγραμμα ψάχνοντας
της ζωής μου.

Και το βρήκα να κλαίει κυρία

άγνωστη μου κυρία

να σπαράζει στο κλάμα

και το πήρα στις μαύρες φτερούγες μου

και υπερίπταμαι τώρα της πόλης

τώρα αδειάζουν οι δρόμοι παντού

με στραβώνουν τα φλάς

οι αρχές κι ο στρατός σ΄ετοιμότητα

κι οργίλοι πάπαρδοι ξορκίζουν τους αιθέρες

μα που να'στε που να'στε κυρία

το παιδί σας κυρία μου κλαίει

το παιδί σας στα νύχια του Δράκουλα

επιτέλους σκεφτείτε τη θέση μου 

τί θα γίνει κυρία τί θα γίνει

φανταστείτε με

αν το αγαπήσω.

από την ποιητική συλλογή Αναπήρων πολέμου [1982]