( στην πλατεία )

      Στην πλατεία των Φιδιών

      εγώ και η αιχμή της πέτρας

      συζητούσαμε

και αυτή γλώσσες μου δώρισε

     οι δε φωτιές του ήλιου

    συνεχίζουνε

    το ίδιο ταρατα

     τα

κουράστηκα και πεθύμησα να ξαποστάσω

     κάτω από γυάλινα νερά σιντριβανιού

αλλά γερά καρφιά είχαν στερεώσει στον ουρανό το απέραστο πέπλο

δεν μου την έδινε

δεν μου την έδινε την συγχώρεση.