Η Αιματορουφήχτρα - Charles Beaudelaire

Εσύ, που μπήκες σα μια μαχαιριά

μες στην καρδιά μου τη θρηνοδαρμένη

εσύ, που σα δαιμόνων μυρμηγκιά,

ήρθες τρελή κι ομορφοστολισμένη

 

 στο πνεύμα μου που είχε ταπεινωθεί

κατοικία να κάνεις το και κοιτίδα,

- άτιμη, που μαζί σου έχω δεθεί

σαν ο κατάδικος στην αλυσίδα,

 

 σαν ένας χαρτοπαίχτης στο χαρτί,

σαν ένας μεθύστακας στην μποτίλια,

σαν στο ψοφήμι σκουλικιών τα χείλια,

- κατάρατη, κατάρατη εσύ!

 

 Ικέτεψα το γρήγορο σπαθί

να μου χαρίσει την ελευθεριά μου,

κ' είχα στο δολερό φαρμάκι πει,

να βοηθήσει μου την ατολμιά μου.

 

 Αλίμονο! φαρμάκι και σπαθί

είπαν με περιφρόνηση σ' εμένα:

"Δεν πρέπει να ξεσκλαβωθείς εσύ

απ' τα δεσμά σου τα καταραμένα!

 

 Άμυαλε! για να σπάσεις τη σκλαβιά

κι εμείς αν σε βοηθούσαμεν ακόμα,

ξανά θ' ανάσταινες με τα φιλιά

της αιματορουφήχτρας σου το πτώμα!"