Κοίτα πώς χάνονται οι δρόμοι
μες στους ανθρώπους…
τα περίπτερα πώς κρυώνουνε
απ’ τις βρεμένες εφημερίδες
ο ουρανός
πως τρυπιέται στα καλώδια
και το τέλος της θάλασσας
από το βάρος των πλοίων
πόσο λυπημένες είναι οι ξεχασμένες ομπρέλες
στο τελευταίο δρομολόγιο
και το λάθος εκείνου που κατέβηκε
στην πιο πριν στάση
τα αφημένα ρούχα στο καθαριστήριο
και τη ντροπή σου
ύστερα από δύο χρόνια που βρήκες λεφτά
πώς να τα ζητήσεις
πώς τσούκου τσούκου
αργά μεθοδικά
μας αλλοιώνουνε
να καθορίζουμε τη στάση μας στη ζωή
από το στυλ της καρέκλας…

Ο Κόμης Λωτρεαμόν - Γιάννης Στίγκας

 Κι ενώ όλα ήταν έτοιμα

στουπί, βενζίνη και ο άνεμος
με τη φορά της λύπης μου
να μπει ένα τέλος οπωσδήποτε

το όνειρο δεν κάνει πλέον ούτε για προσάναμμα

καλά μου τα ‘λεγε η μάνα μου:
ότι αυτός ο δρόμος δεν θα βγάλει πουθενά
και σκοτωμένα λόγια βλέπω μες στα μάτια σου
σε άγγιξε το τίποτα την ώρα που σε γένναγα
όποτε πάρε την ευχή μου
                                           κι ετούτα τα σπίρτα

Κι ενώ όλα ήταν έτοιμα
(διόλου δεν τρέμανε τα χέρια μου)
τότε εμφανίζεται ο Ισίδωρος
        «Μη!» φωνάζει
        κι αρπάζει τα σπίρτα
«πάρε τα γάντια μου να προκαλείς
        το σκότος και το φως
το μπαστούνι μου να μην γλιστράς
στις αϋπνίες σου
                        και λοστός είναι
και πάρε το ημίψηλο καπέλο μου
το είχα αντί για άγγελο
δεν ξέρεις πόσες κραυγές χωράει στον πάτο του

και προτού κάνεις οτιδήποτε
κοίτα να γυαλίσεις τα παπούτσια σου, τσόγλανε»
«Δεν σε αναγνωρίζω Ισίδωρε» του λέω
«εγώ -»
«όχι» μου λέει
«μπήκαμε στο θαύμα γονατισμένοι
τουλάχιστον να βγούμε σαν κύριοι»

Μικρόκοσμος - Nazim Hikmet

 “Και να, τι θέλω τώρα να σας πω

Μες στις Ινδίες μέσα στην πόλη της Καλκούτας,

φράξαν το δρόμο σ’ έναν άνθρωπο.

Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο κει που εβάδιζε.

Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι

να υψώσω το κεφάλι στ’ αστροφώτιστα διαστήματα.

Θα πείτε, τ’ άστρα είναι μακριά

κι η γη μας τόση δα μικρή.

Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα,

εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.

Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,

πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,

είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει.

Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.”

Η Αιματορουφήχτρα - Charles Beaudelaire

Εσύ, που μπήκες σα μια μαχαιριά

μες στην καρδιά μου τη θρηνοδαρμένη

εσύ, που σα δαιμόνων μυρμηγκιά,

ήρθες τρελή κι ομορφοστολισμένη

 

 στο πνεύμα μου που είχε ταπεινωθεί

κατοικία να κάνεις το και κοιτίδα,

- άτιμη, που μαζί σου έχω δεθεί

σαν ο κατάδικος στην αλυσίδα,

 

 σαν ένας χαρτοπαίχτης στο χαρτί,

σαν ένας μεθύστακας στην μποτίλια,

σαν στο ψοφήμι σκουλικιών τα χείλια,

- κατάρατη, κατάρατη εσύ!

 

 Ικέτεψα το γρήγορο σπαθί

να μου χαρίσει την ελευθεριά μου,

κ' είχα στο δολερό φαρμάκι πει,

να βοηθήσει μου την ατολμιά μου.

 

 Αλίμονο! φαρμάκι και σπαθί

είπαν με περιφρόνηση σ' εμένα:

"Δεν πρέπει να ξεσκλαβωθείς εσύ

απ' τα δεσμά σου τα καταραμένα!

 

 Άμυαλε! για να σπάσεις τη σκλαβιά

κι εμείς αν σε βοηθούσαμεν ακόμα,

ξανά θ' ανάσταινες με τα φιλιά

της αιματορουφήχτρας σου το πτώμα!"  

Words of Life and Love - Jenny Holzer

 

I smell you on my skin

I say the word

I say your name

I cover you

I shelter you

I run from you

I sleep beside you

I smell you

on my clothes

I keep your clothes

 

I walk in

I see you

I watch you

I scan you

I wait for you

I tickle you

I tease you

I search you

I breathe you

I talk

 

I smile

I touch your hair

You are the one

You are the one

who did this to me

You are my own

I show you

I feel you

I ask you

I don’t ask

 

I don’t want

I won’t ask you

I can’t tell you

I lie

I am crying hard

There was blood

No one told me

No one knew

My mother knows

I forget your name

 

I don’t think

I bury my head

I bury your head

I bury you

My fever

My skin

I cannot breathe

I cannot eat

I cannot walk

I am losing time

 

I am losing ground

I cannot stand it

I cry

I cry out

I bite your lip

I breathe your breath

I pulse

I pray

I pray aloud

I smell you on my skin

I say the word

I say your name

I cover you

I run from you

I sleep beside you

I smell you

on my clothes

I keep your clothes

 

Simple words.

Self-incriminating,

Striking words.

Words and images that circle the unknown, pain, fear, lust, exposure and acceptance of love.

 

The Bluebird - Charles Bukowski

 

There's a bluebird in my heart that

wants to get out

but I'm too tough for him,

I say, stay in there, I'm not going

to let anybody see

you.

there's a bluebird in my heart that

wants to get out

but I pour whiskey on him and inhale

cigarette smoke

and the whores and the bartenders

and the grocery clerks

never know that

he's

in there.

there's a bluebird in my heart that

wants to get out.

but I'm too tough for him,

I say,

stay down, do you want to mess.

me up?

you want to screw up the.

works?

you want to blow my book sales in .

Europe?

there's a bluebird in my heart that.

wants to get out.

but I'm too clever, I only let him out.

at night sometimes.

when everybody's asleep

I say, I know that you're there,

so don't be

sad.

then I put him back,

but he's singing a little

in there, I haven't quite let him

die

and we sleep together like

that

with our

secret pact

and it's nice enough to

make a man

weep, but I don't

weep, do

you?

Μία Λιτανεία Επιβίωσης - Audre Lorde

 Για όσα από ‘μας ζουν στην ακτή

εμμένοντας στις συνεχείς άκρες αποφάσεων
κρίσιμα και μόνα
για όσα από ‘μας δεν μπορούν να ενδώσουν
στο φευγαλέο όνειρο του να επιλέγεις
που αγαπούν σε εισόδους ενώ πηγαίνουν κι έρχονται
στις ώρες μεταξύ των πρωινών
κοιτώντας προς τα μέσα προς τα έξω
μονομιάς το πριν και το μετά
ψάχνοντας ένα τώρα που μπορεί να βγάλει
μέλλον
όπως ψωμί στο στόμα των παιδιών μας
ώστε τα όνειρά τους να μη δείχνουνε
το θάνατό μας·

Για όσα από ‘μας
έχουνε σφραγιστεί από το φόβο
σαν μια αχνή γραμμή στο κέντρο του μετώπου μας
μαθαίνοντας να φοβόμαστε το γάλα της μητέρας μας
καθώς αυτό το όπλο
αυτή η ψευδαίσθηση κάποιας ασφάλειας
αυτοί με το βαρύ βήμα ήλπιζαν να μας κάνουν να σιωπήσουμε.
Για όλα μας
αυτή η στιγμή και αυτός ο θρίαμβος.
Ποτέ δεν ήτανε να επιβιώσουμε.

Κι όταν ο ήλιος ανατέλλει φοβόμαστε
πως ίσως δε θα παραμείνει εκεί
όταν ο ήλιος δύει φοβόμαστε
πως ίσως να μην ανατείλει πάλι το πρωί
όταν γεμίσουν τα στομάχια μας φοβόμαστε
πως ίσως βαρυστομαχιάσουμε
όταν αδειάσουν τα στομάχια μας φοβόμαστε
πως ίσως δεν μπορέσουμε να φάμε πάλι
όταν μας αγαπούν φοβόμαστε
πως η αγάπη θα χαθεί
όταν είμαστε μόνα φοβόμαστε
πως η αγάπη δε θα επιστρέψει
κι όταν μιλάμε φοβόμαστε
ότι οι λέξεις μας δεν θα ακουστούν
ή δε θα βρούνε ανταπόκριση
κι όταν σιωπούμε
φοβόμαστε ακόμα.

Έτσι καλύτερα να μιλάμε
και να θυμόμαστε
πως έτσι κι αλλιώς δεν ήτανε να επιβιώσουμε

Κυριακή απόγευμα - Denise Levertov

Μετά απ’ την Πρώτη Κοινωνία

kαι το γεύμα με τα μάνγκο και

τη γαμήλια τούρτα, οι νεαρές κόρες

του εμπόρου του καφέ ξαπλώνουν

για ύπνο μεγάλο μεσημεριανό, και τα λευκά τους φορέματα

ξαπλώνουν δίπλα τους ήσυχα

και τα λευκά τους πέπλα στα όνειρά τους

αιωρήθηκαν ενώ οι μύγες βούιζαν.

Όμως σαν έγειρε

καμένο το απόγευμα σηκώθηκαν

κι έτρεξαν γύρω στη γειτονιά

ανάμεσα στις μισόκτιστες βίλες

ζωντανές, ολοζώντανες, κλωτσώντας μια μπάλα

φορώντας

άλλα νέα φορέματα, ματοκόκκινα βελούδα.

Μεθύστε - Charles Beaudelaire

Πρέπει νά ῾σαι πάντα μεθυσμένος.

Ἐκεῖ εἶναι ὅλη ἡ ἱστορία: εἶναι τὸ μοναδικὸ πρόβλημα.

Γιὰ νὰ μὴ νιώθετε τὸ φριχτὸ φορτίο τοῦ Χρόνου

ποὺ σπάζει τοὺς ὤμους σας καὶ σᾶς γέρνει στὴ γῆ,

πρέπει νὰ μεθᾶτε ἀδιάκοπα. Ἀλλὰ μὲ τί;

Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.

Ἀλλὰ μεθύστε.

Καὶ ἂν μερικὲς φορές, στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ,

στὸ πράσινο χορτάρι ἑνὸς χαντακιοῦ,

μέσα στὴ σκυθρωπὴ μοναξιὰ τῆς κάμαράς σας,

ξυπνᾶτε, μὲ τὸ μεθύσι κιόλα ἐλαττωμένο ἢ χαμένο,

ρωτῆστε τὸν ἀέρα, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,

τὸ κάθε τι ποὺ φεύγει, τὸ κάθε τι ποὺ βογκᾶ,

τὸ κάθε τι ποὺ κυλᾶ, τὸ κάθε τι ποὺ τραγουδᾶ,

ρωτῆστε τί ὥρα εἶναι,

καὶ ὁ ἀέρας, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,

θὰ σᾶς ἀπαντήσουν:

-Εἶναι ἡ ὥρα νὰ μεθύσετε!

Γιὰ νὰ μὴν εἴσαστε οἱ βασανισμένοι σκλάβοι τοῦ Χρόνου,

μεθύστε, μεθύστε χωρὶς διακοπή!

Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.

Still I Rise - Maya Angelou

 You may write me down in history

With your bitter, twisted lies,

You may trod me in the very dirt

But still, like dust, I'll rise.

Does my sassiness upset you?

Why are you beset with gloom?

’Cause I walk like I've got oil wells

Pumping in my living room.

Just like moons and like suns,

With the certainty of tides,

Just like hopes springing high,

Still I'll rise.

Did you want to see me broken?

Bowed head and lowered eyes?

Shoulders falling down like teardrops,

Weakened by my soulful cries?

Does my haughtiness offend you?

Don't you take it awful hard

’Cause I laugh like I've got gold mines

Diggin’ in my own backyard.

You may shoot me with your words,

You may cut me with your eyes,

You may kill me with your hatefulness,

But still, like air, I’ll rise.

Does my sexiness upset you?

Does it come as a surprise

That I dance like I've got diamonds

At the meeting of my thighs?

Out of the huts of history’s shame

I rise

Up from a past that’s rooted in pain

I rise

I'm a black ocean, leaping and wide,

Welling and swelling I bear in the tide.

Leaving behind nights of terror and fear

I rise

Into a daybreak that’s wondrously clear

I rise

Bringing the gifts that my ancestors gave,

I am the dream and the hope of the slave.

I rise

I rise

I rise.

******************************************

Μπορείτε να με γράψετε στην ιστορία
Με τα πικρά, στρεβλά σας ψέματα
Μπορείτε να με σύρετε στην ίδια τη βρωμιά
Αλλά ακόμα, σαν τη σκόνη, θ’ ανεβαίνω ψηλά.

Σας αναστατώνει η ευφορία μου;
Γιατί με περιβάλλετε με σκοτάδι;
Μήπως γιατί περπατώ σαν να κατέχω πετρελαιοπηγές
Που ξεχειλίζουν απ’ το σαλόνι μου;

Ακριβώς όπως τα φεγγάρια και όπως οι ήλιοι
Mε τη βεβαιότητα της παλίρροιας
Ακριβώς όπως οι ελπίδες που πηγάζουν από ψηλά
Ακόμα θ’ ανατέλλω.

Θέλατε να με δείτε να σπάω;
Καλυμμένο κεφάλι και χαμηλωμένα μάτια;
Ώμους που πέφτουν κάτω σαν δάκρυα
Aδύναμη από τις οργισμένες μου κραυγές;

Μήπως το αγέρωχό μου ανάστημα σας προσβάλλει;
Δεν σας έρχεται πολύ δύσκολο
Που γελώ σαν να έχω ορυχεία χρυσού
Σκάβοντας στην πίσω αυλή μου;

Μπορείτε να με πυροβολήσετε με τις λέξεις σας
Μπορείτε να με σφάξετε με τη ματιά σας
Μπορείτε να με δολοφονήσετε με το μίσος σας
Αλλά ακόμα, σαν αέρας, θα ανεβαίνω ψηλά.

Μήπως η σεξουαλικότητά μου σας ενοχλεί;
Εκπλήσσεστε
Που χορεύω σαν να φορώ διαμάντια
Tη στιγμή που σμίγουν οι μηροί μου;

Πέρα από τις καλύβες της ντροπής της ιστορίας
Ανατέλλω
Πάνω από ένα παρελθόν που ρίζωσε στον πόνο
Ανατέλλω
Είμαι ένας μαύρος ωκεανός, κυματιστός και ανοιχτός
Εκπνέοντας γιγαντώνομαι κι αντέχω στην παλίρροια

Aφήνοντας πίσω νύχτες φόβου και τρόμου
Ανατέλλω
Σε ένα ηλιοβασίλεμα που είναι θαυμαστά ξάστερο
Ανατέλλω
Κουβαλώντας τα χαρίσματα που οι πρόγονοι μού κληροδότησαν
Είμαι το όνειρο και η ελπίδα του σκλάβου.
Ανατέλλω
Ανατέλλω
Ανατέλλω

The Genius of the Crowd - Charles Bukowski

There is enough treachery, hatred, violence,

Absurdity in the average human being
To supply any given army on any given day.
AND The Best At Murder Are Those
Who Preach Against It.
And The Best At Hate Are Those
Who Preach LOVE
AND THE BEST AT WAR
--FINALLY--ARE THOSE WHO PREACH
PEACE

Those Who Preach GOD
NEED God
Those Who Preach PEACE
Do Not Have Peace.
THOSE WHO PREACH LOVE
DO NOT HAVE LOVE
BEWARE THE PREACHERS
Beware The Knowers.

Beware
Those Who
Are ALWAYS
READING
BOOKS

Beware Those Who Either Detest
Poverty Or Are Proud Of It

BEWARE Those Quick To Praise
For They Need PRAISE In Return

BEWARE Those Who Are Quick To Censure:
They Are Afraid Of What They Do
Not Know

Beware Those Who Seek Constant
Crowds; They Are Nothing
Alone

Beware
The Average Man
The Average Woman
BEWARE Their Love

Their Love Is Average, Seeks
Average
But There Is Genius In Their Hatred
There Is Enough Genius In Their
Hatred To Kill You, To Kill
Anybody.

Not Wanting Solitude

Not Understanding Solitude

They Will Attempt To Destroy
Anything
That Differs
From Their Own
Not Being Able
To Create Art
They Will Not
Understand Art
They Will Consider Their Failure
As Creators
Only As A Failure
Of The World

Not Being Able To Love Fully
They Will BELIEVE Your Love
Incomplete
AND THEN THEY WILL HATE
YOU

And Their Hatred Will Be Perfect

Like A Shining Diamond
Like A Knife
Like A Mountain
LIKE A TIGER
LIKE Hemlock

Their Finest
ART