Towards the poem

Και ο βασιλιάς ανακοίνωσε το μυστικό.

Η αφελώς όμορφη και νέα κοπέλα σπαρτάρισε και πέθανε.

Πίσω από τη δεύτερη βαθυκόκκινη κουρτίνα η μαυρομάλλα σιγομιλά.

Ακούγονται ψιθυριστά τα επτά διαμάντια.

Μιλάει αυτός που νίκησε.

Το βιβλίο ταχύνει το βήμα του.

Γρηγορεύουμε για τη φλόγα.

Γρήγορα, εκείνος της χαϊδεύει τα μαλλιά

δυο καρέκλες και μια σειρά φώτα  δίπλα μου

κυκλοφορούν μάτια που η Γωνία συλλέγει ακατάπαυστα,

αγαπώντας την αμαρτία τους

γρήγορα, το ποίημα αλλάζει

ιώδες και μετά από αυτό το πιο θερμό, το χωρίς Άνθρωπο

διαστημικό φως

μετά το φώς, δε μιλάμε άλλο

επιστρέφω τη φλόγα που έχω κλείσει στο ασκί.

Υπερβολικές σκιές τρομάζουν τα τρία παράξενα κορίτσια,

που σέρνουν τα ξερά τους πόδια ώστε να στηρίξουν

το μεγάλο τους πρόσωπο

σαν κουκουβάγια που σκιάζει τη ζωή τους.

Μα ένα γέλιο αντηχεί σαν σημαίες που οδοιπορούν στη νίκη.

Μάνθος Βελογιάννης 

( στην πλατεία )

      Στην πλατεία των Φιδιών

      εγώ και η αιχμή της πέτρας

      συζητούσαμε

και αυτή γλώσσες μου δώρισε

     οι δε φωτιές του ήλιου

    συνεχίζουνε

    το ίδιο ταρατα

     τα

κουράστηκα και πεθύμησα να ξαποστάσω

     κάτω από γυάλινα νερά σιντριβανιού

αλλά γερά καρφιά είχαν στερεώσει στον ουρανό το απέραστο πέπλο

δεν μου την έδινε

δεν μου την έδινε την συγχώρεση.

Wörter

Δεν έχω πατρίδα

κατοικώ μέσα στις λέξεις, 

μαυροφορεμένες, 

αιχμάλωτες.

Μουσταφά Χαγιάτι, μ' ακούς;

Στη γλώσσα εδρεύει η εξουσία,

μέσα της περιπολεί η αστυνομία.

Δεν χρειαζόμαστε άλλους ποιητικούς κύκλους,

δεν χρειαζόμαστε άλλους σεφέρηδες,

στην γειτονιά μου θυσιάζουν τους παρθένους ποιητές·

ράπερς αντιφασίστες στην πλατεία

μαθαίνουν στα πιτσιρίκια να εκπαιδεύουν λέξεις.

Να πέφτεις και να ξανασηκώνεσαι: η τέχνη του ποιητή.

Ζαν Ζενέ, μ' ακούς;

Οι λέξεις μου είναι άστεγες,

κοιμούνται στα παγκάκια της Κλαυθμώνος

σκεπασμένες με χαρτόκουτα απ' το Ιkea. 

Οι λέξεις μου δε μιλάνε στις ειδήσεις,

κάνουν πεζοδρόμιο κάθε βράδυ.

Οι λέξεις μου είναι προλετάρισσες, σκλάβες όπως εγώ

δουλεύουν στα φασονάδικα μέρα νύχτα.

Δε θέλω άλλα μοιρολόγια,

δε θέλω άλλα ρήματα που ν' ανήκουν στον άμαχο πληθυσμό·

Χρειάζομαι μια καινούργια γλώσσα, όχι νταβατζιλίκια.

Περίμενω μια επανάσταση να με εφεύρει·

ποθώ τη γλώσσα του ταξικού ανταγωνισμού,

μια γλώσσα που 'χει γευτεί την εξέγερση.

Καμία λέξη δε θα μείνει αιχμάλωτη πίσω·

αναζητώ ένα πέρασμα.

"ΓΚΡΟΖΝΙ", εκδ. ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ, 2016

Jenny Holzer

 

Jenny Holzer

I WALK IN

I SEE YOU

I WATCH YOU

I SCAN YOU

I WAIT FOR YOU

I TICKLE YOU

I TEASE YOU

I SEARCH YOU

I BREATHE YOU

I TALK

I SMILE

I TOUCH YOUR HAIR

YOU ARE THE ONE

YOU ARE THE ONE

WHO DID THIS TO ME

YOU ARE MY OWN

I SHOW YOU

I FEEL YOU

I ASK YOU

I DON’T ASK

I DON’T WAIT

I WON’T ASK YOU

I CAN’T TELL YOU

I LIE

I AM CRYING HARD

THERE WAS BLOOD

NO ONE TOLD ME

NO ONE KNEW

MY MOTHER KNOWS

I FORGET YOUR NAME

I DON’T THINK

I BURY MY HEAD

I BURY YOUR HEAD

I BURY YOU

MY FEVER

MY SKIN

I CANNOT BREATHE

I CANNOT EAT

I CANNOT WALK

I AM LOSING TIME

I AM LOSING GROUND

I CANNOT STAND IT

I CRY

I CRY OUT

I BITE

I BITE YOUR LIP

I BREATHE YOUR BREATH

I PULSE

I PRAY

I PRAY ALOUD

I SMELL YOU ON MY SKIN

I SAY THE WORD

I SAY YOUR NAME

I COVER YOU

I SHELTER YOU

I RUN FROM YOU

I SMELL YOU

ON MY CLOTHES

I KEEP YOUR CLOTHES

Αμηχανία ρακοσυλλέκτη Δράκουλα - Γιάννης Βαρβέρης

Απόλογος

Με το σταυρό τρυπώντας με στο στήθος

τέλος ρουφήχτηκα στο οικείο μου μαύρο

κι ησύχως διαλυθήκατε στην έξοδο. 

Κρέμασαν τις ποδιές εκείνες

μοίρασαν μεταξύ τους τα πουρμπουάρ

τα ρολά κατεβάσαν και τράβηξαν

για Λιόσια Μεταμόρφωση κι αλλού.

Το πανί με το δόντι μου σκίζοντας 

στην πλατεία ο έρμος κατέβηκα

κάνα πρόγραμμα ψάχνοντας
της ζωής μου.

Και το βρήκα να κλαίει κυρία

άγνωστη μου κυρία

να σπαράζει στο κλάμα

και το πήρα στις μαύρες φτερούγες μου

και υπερίπταμαι τώρα της πόλης

τώρα αδειάζουν οι δρόμοι παντού

με στραβώνουν τα φλάς

οι αρχές κι ο στρατός σ΄ετοιμότητα

κι οργίλοι πάπαρδοι ξορκίζουν τους αιθέρες

μα που να'στε που να'στε κυρία

το παιδί σας κυρία μου κλαίει

το παιδί σας στα νύχια του Δράκουλα

επιτέλους σκεφτείτε τη θέση μου 

τί θα γίνει κυρία τί θα γίνει

φανταστείτε με

αν το αγαπήσω.

από την ποιητική συλλογή Αναπήρων πολέμου [1982]

Κ.Π.Καβάφης, Η προθήκη του καπνοπωλείου και Θυμήσου σώμα

.... μην ξεχνάμε τον ερωτικό Καβάφη...

Η προθήκη του καπνοπωλείου

Κοντά σε μια κατάφωτη προθήκη
καπνοπωλείου εστέκονταν, ανάμεσα σ’ άλλους πολλούς.
Τυχαίως τα βλέμματά των συναντήθηκαν,
και την παράνομην επιθυμία της σαρκός των
εξέφρασαν δειλά, διστακτικά.
Έπειτα, ολίγα βήματα στο πεζοδρόμιο ανήσυχα —
ως που εμειδίασαν, κ’ ένευσαν ελαφρώς.

Και τότε πια το αμάξι το κλεισμένο ....
το αισθητικό πλησίασμα των σωμάτων·
τα ενωμένα χέρια, τα ενωμένα χείλη.

(1917)

Θυμήσου σώμα

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ’ εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ’ ετρέμανε μες στην φωνή —  και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες — πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στην φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.

(1918)

Dylan Thomas, Do not go gentle into that good night

Do not go gentle into that good night,
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.

Though wise men at their end know dark is right,
Because their words had forked no lightning they
Do not go gentle into that good night.

Good men, the last wave by, crying how bright
Their frail deeds might have danced in a green bay,
Rage, rage against the dying of the light.

Wild men who caught and sang the sun in flight,
And learn, too late, they grieved it on its way,
Do not go gentle into that good night.

Grave men, near death, who see with blinding sight
Blind eyes could blaze like meteors and be gay,
Rage, rage against the dying of the light.

Το ποιήμα γράφτηκε το 1947 και δημοσιευτηκέ το 1951. Μια εξαιρετική ανάγνωση του ποιήματος από τον ίδιο τον ποιητή:
https://www.youtube.com/watch?v=g2cgcx-GJTQ